Albanië: Tirana, Shala River en de hike van Valbonë naar Theth

Hoi allemaal,

Hier alweer ons laatste verslag van onze vakantie in Albanië.

Vrijdag 7 augustus 2026

Vanmorgen hebben we het rustig aan gedaan. Erg lekker na het gehaast van gisterochtend. Om 11 uur reden we weg, met Tirana als bestemming.

Onderweg zijn we naar het Belshi-meer gereden. Het wordt vaak aangeprezen als attractie, maar toen wij het plaatsje Belsh binnenreden was er weinig te beleven. Misschien lag het aan het tijdstip. Een klein stukje verderop ligt het Merhoja-meer. Daar vonden we Lio Restaurant, een heel mooi plekje op een heuvel met een terras met een prachtig uitzicht op het meer. We zouden er eerst alleen even iets drinken, maar uiteindelijk hebben Jens, Mats en Kai er ook gezwommen (aan het meer lag een pier die heel geschikt was voor bommetjes) en hebben we er ook geluncht. Het weer was een beetje instabiel. Aan de kant van de bergen rommelde het.

Toen we wegreden, begon het ook echt te regenen. Het moet niet gekker worden. De temperatuur zakte in heel korte tijd van 35 naar 22 graden. Het was maar van korte duur. Na een tijdje konden we de nieuwe snelweg naar Tirana op en reed het weer lekker door. Naarmate we Tirana naderden, nam de chaos toe. Eerst werd er op de vluchtstrook fruit verkocht, maar vlak voor Tirana werd de vluchtstrook gebruikt als extra rijbaan. Handig. Op de snelweg zagen we ook iemand rijden op wat een opgevoerde brommer leek, met een jack van het Albanese basketbalteam.

In Tirana zat de wegwijspiet te slapen en misten we onze afslag. Tirana staat niet bekend om het geordende verkeer, dus daar zaten we niet op te wachten. Het leverde hem een strafpunt op. Vlak voor het appartement stuurde hij ons een ontzettend smalle straat in. Op het smalste punt moesten de spiegels worden ingeklapt en hadden we aan elke kant maar enkele centimeters over. Het was vast de kortste route, maar handig was het zeker niet. Hiervan geven we Google Maps maar de schuld.

De volgende uitdaging was het vinden van het appartement. Een man zag ons er wat verloren bij lopen en kwam vanuit een café naar ons toe. We mochten verbinding maken met zijn telefoon om wat meer informatie van booking.com op te halen (we hebben hier geen internetverbinding) en even later bracht hij ons tot de voordeur van ons appartement. Heel aardig weer.

Gisteravond zijn we naar het Skanderbegplein gelopen, het centrale punt van de stad. Tirana is een echte stad, met veel drukte en leven. Heel leuk. Op het plein werd er gedemonstreerd. Even later kwam de groep in beweging. Er was veel politie en er waren allerlei cameraploegen. Het wordt de Flamingorevolutie genoemd en is gericht tegen de regering, met als belangrijkste aanleiding de plannen van Jared Kushner (de schoonzoon van Trump) om een kwetsbaar natuurgebied in Albanië om te vormen tot luxe resort. Het ging allemaal heel vreedzaam.

We hebben Italiaans gegeten bij Artigiano in de sfeervolle wijk Blloku, die in de communistische periode alleen toegankelijk was voor de elite van de partij. Het is nu de uitgaanswijk, vol restaurants en bars. We hebben er na het eten nog wat rondgelopen. En een ijsje gehaald (bij La Nocciola). Het ijs was er drie keer zo duur als in Berat, maar wel erg lekker.

Zaterdag 8 augustus 2026

Vandaag zou het 38 graden worden in Tirana. We wilden eigenlijk vroeg op pad, maar hadden geen zin er de wekker voor te zetten. We vertrokken pas om 10:30 uur. Koffie is heel belangrijk voor de inwoners van Tirana. Danny heeft de koffie geprobeerd bij Tata Bar, vlakbij het appartement. Erg lekker en met een heel vriendelijke barista. Een erg leuk plekje.

We hebben wat door de stad gelopen. We hebben de piramide beklommen, vanwaar we een mooi uitzicht over de stad hadden. Daarna zijn we de airconditioning van Toptani ingevlucht. Toptani is een modern winkelcentrum. Vooral bij LC Waikiki hebben we het nodige gekocht. Daarna nog even naar de Nieuwe Bazaar gelopen, maar toen zijn we terug naar het appartement gegaan. Het is gewoon te warm om buiten rond te lopen. In het appartement hebben we gegeten van de watermeloen die we hadden gekocht. Voor minder dan EUR 2 heb je hier een grote watermeloen.

Aan het einde van de middag hebben we ons weer naar buiten gewaagd. We hebben lekker iets gedronken op een terras waar vooral Albanezen zaten. En ergens anders hebben we een burger gegeten. Behalve Kai, want meneer wilde per se biefstuk. Lekker dan. Het smaakte allemaal prima gelukkig. Na het eten hebben we nog een ijsje gegeten.

Zondag 9 augustus 2026

Vanmorgen mochten we iets later uitchecken. Dat gaf ons de kans nog naar Bunk'Art 2 te gaan, een museum over de Albanese geschiedenis in een nucleaire schuilkelder uit de communistische tijd. Het was best aardig om van die tijd, toen Albanië was afgesloten van de rest van de wereld, ook iets mee te krijgen.

Rond 11:30 uur hebben we uitgecheckt en zijn we Tirana uitgereden. Het eerste stuk over de snelweg was prima, maar die hield al vrij snel op. Vanaf daar stond het vast. Het was maar een kilometer of 100, maar we hebben er uren over gedaan.

We hadden een kamer gereserveerd bij Villa Linda, dat even buiten Shköder ligt. De kamer was al klaar. De kamer was op zich prima, maar onze badkamer lag aan de overkant van de gang. Een beetje onhandig was dat wel.

We moesten terug naar Shköder om te pinnen. Ze hebben in Albanië op de meeste plekken liever euro's dan leks, dus we hebben maar euro's gepind. Als we dat geweten hadden, hadden we veel meer euro's van thuis meegenomen. Gelukkig konden we hier euro's pinnen. We hebben ook een rondje door Shköder gelopen. Het wordt vooral gebruikt als toegangspoort naar de bergen, maar is gewoon een leuk stadje.

We hebben op aanraden van Villa Linda gegeten bij Pizza & Grill Luli, een restaurant langs de hoofdweg naar Shköder. Het eten was goed, en de prijzen ook.

Maandag 10 augustus 2026

Vandaag startte het meest avontuurlijke deel van de vakantie. We werden samen met een Australisch stel uit Perth om 6:30 uur opgehaald. De auto en het grootste deel van de bagage lieten we achter. Over drie dagen zouden we hier weer terug zijn.

In Shköder moesten we overstappen op een groter busje. Vanaf daar ging de rit naar Koman, dat ligt aan het Komanmeer. Vanuit Koman vertrekken er boten naar Shala River en Fierzë. Wij gingen naar Shala River. We waren niet het enige busje. De aanvoer van mensen was enorm. Bij het meer heerste complete chaos. Er lagen heel veel boten en er waren heel veel mensen die geen idee hadden welk bootje ze moesten hebben. Wij hadden de boot geboekt via ons guesthouse in Shala River en vooraf een foto gekregen van de boot. Dat maakte het een stuk makkelijker.

Onze boot was alleen voor gasten van Guesthouse Zgiboza. We zaten erop met een andere Nederlandse familie, met twee kinderen van ongeveer dezelfde leeftijd als Jens en Mats. Later kwam er nog een familie uit Litouwen bij, die was gestrand bij de parkeerplaats een heel stuk terug. We vertrokken daardoor met wat vertraging. Maar dat was geen probleem, want we zaten prima.

De boottocht was prachtig. Het meer wordt omringd door hoge kliffen. Na ongeveer een uur varen waren we bij Shala River. Het is een rivier met heel helder (en koud) water dat rechtstreeks uit de bergen komt. De meeste toeristen gaan er 's ochtends naartoe en in de middag weer terug. Wij bleven er overnachten in een van de guesthouses. De kamer was basic, maar prima.

Toen we er om 11 uur aankwamen, was het al heel druk. En het werd nog drukker. Ons guesthouse lag op best een stukje lopen van de plek waar de boten aanmeerden, dus we zaten buiten de grootste drukte. En een groot voordeel was dat we de ligbedden en parasols van het guesthouse mochten gebruiken.

Jens, Mats en Kai wilden uiteraard meteen zwemmen. De andere Nederlandse familie zat in de kamer naast ons. Jens, Mats en Kai gingen op pad met hun nieuwe vrienden Hidde en Jurre. We hebben ze de rest van de dag nauwelijks nog gezien. Hier was het water echt maar 14 graden. Toen Kai voor het eerst kopje onder ging, gilde hij "holy shit bro, holy shit!" Iedereen lag in een deuk. Ze hebben gezwommen, gesprongen van de rotsen en kajaks gehuurd. Het koude water deed hen niets. Als je er eenmaal doorheen was, was het ook gewoon erg lekker. Niet zo gek als het 35 graden is.

Rond 15:00 uur vertrokken de eerste boten met dagjesmensen weer. Het werd steeds rustiger. Vanaf 17:00 uur zag je pas echt hoe mooi het hier is, met de rivier met kraakhelder water en de bergen eromheen.

Aan het einde van de middag hebben we iets te drinken gehaald. We kregen de drankjes gratis omdat we net waren aangekomen. We kregen ook een shot raki aangeboden. Huisgestookt uiteraard. Zo'n beetje iedereen met een tuin heeft wel wat druivenplanten en stookt zijn eigen raki. In restaurants betaal je meestal ongeveer een euro voor een shot, maar we hebben het ook voor de helft op de kaart zien staan.

We hebben in het guesthouse gegeten. Dat was niet top. De patat was al op toen het vlees kwam, het vlees was veel te lang gebakken en de salade die we hadden besteld hebben we nooit gekregen. Dat was extra wrang omdat alles bij Shala River veel duurder is dan op andere plekken. Omdat het bij het eten niet helemaal goed was gegaan, waren de drankjes na het eten ook gratis. Jens, Mats en Kai wilden eigenlijk nog zwemmen, maar dat werd gelukkig een spelletje met Hidde en Jurre.

Dinsdag 11 augustus 2026

Vanmorgen hebben we rustig ontbeten, met een heel mooi uitzocht op de toen nog verlaten rivier. Vanaf 10:30 uur druppelden de eerste dagjesmensen weer binnen. Jens, Mats en Kai hebben nog heel wat uren met Hidde en Jurre gezwommen.

Onze boot vertrok om 16:00 uur. Vlak voor vertrek hebben we nog iets gedronken. Jullie raden het nooit, maar we hoefden weer niet te betalen. Deze keer omdat we vertrokken. Kijk, zo'n barman moet je hebben. Het was een heel aardige jongen.

We werden door iemand anders naar de boot naar Fierzë gebracht. Die zat al overvol toen we aankwamen. Dat was minder. We hadden geen normale zitplaatsen. Het was 'maar' voor een minuut of 40, dan zouden er wat mensen van de boot gaan. We dachten dat we kort daarna wel in Fierzë zouden zijn, maar dat was niet het geval. We hebben bijna twee uur op de boot gezeten. Hoe dichter bij Fierzë we kwamen, hoe hoger de bergen werden.

Vanaf Fierzë moesten we nog een uur met de bus naar Valbonë. Daar werden we afgezet bij het Lazer Çardaku Guesthouse. Het was toen al bijna 20 uur. Onze kamer was basic, maar prima, weer met een eigen badkamer die niet aan de kamer vastzat. Gelukkig konden we bij het guesthouse eten, een traditioneel diner. Jens, Mats en Kai zijn meestal geen fans van dat soort diners, maar hier waren vooral Jens en Mats wel enthousiast over. Er was zelfgebakken brood, byrek en patat van aardappels uit eigen tuin. En het vlees was een stuk lekkerder dan dat van gisteren.

Woensdag 12 augustus 2026

Vandaag stond de bekendste hike in Albanië op het programma: die tussen Valbonë en Theth. Hij is ongeveer 16 kilometer lang en gaat door de Albanese Alpen. Toen we een verhaal over deze hike lazen, werd eigenlijk het zaadje voor onze vakantie in Albanië geplant.

We wilden uiteraard weer op tijd weg om de koelere uren in de ochtend te benutten. Om 7 uur zaten we aan het ontbijt, dat weer prima was. We mochten zelfs kiezen hoe we onze eieren wilden. Voor het eerst in Albanië. En de traditionele pannenkoeken (petulla) die we elke ochtend krijgen, waren nog warm.

De jongen van het guesthouse bracht ons naar het begin van het pad. Heel fijn natuurlijk dat je er niet zelf naartoe hoeft te lopen. Even voor 8 uur gingen we van start. Jens, Mats en Kai deden dat met frisse tegenzin. We moesten de bergkam over, dus de eerste helft was alleen maar omhoog, en de tweede helft alleen maar omlaag. Het eerste half uur was nog vrij vlak en saai, maar daarna ging het steeds steiler omhoog. Het was pittig. Wat niet hielp, was dat de temperatuur ook bleef oplopen en dat we best wat tassen mee te zeulen hadden, met kleren voor drie dagen en natuurlijk veel water. Vooral Kai had het zwaar. Na een uur of drie, toen we bij het steilste stuk waren aanbeland, was de batterij wel leeg bij hem. En toen waren we er nog lang niet. We moesten het heel rustig aan doen. Vlak voor het hoogste punt knapte hij op en kreeg hij weer praatjes. Gelukkig maar.

Het hoogste punt lag op ruim 1800 meter hoogte. Om daar te komen moest je een zijpad nemen. Daar ging het nog even bijna mis toen een man weggleed en Danny bijna meenam de diepte in. Het liep goed af. Het uitzicht was natuurlijk fantastisch.

We hebben nog niet geschreven over de zwerfhonden in Albanië. Die zijn echt overal. Heel zielig. Ze lopen langs en over de weg. Zelfs op de top van de berg lagen er minstens 10.

En toen begon het dalen. Dat viel ook niet mee omdat het zo steil was en er heel veel losse stenen lagen, maar het is wel een stuk minder zwaar en gaat veel sneller. We hadden te doen met de mensen die de hike in omgekeerde richting deden en nog omhoog aan het zwoegen waren.

Rond 13:45 uur waren we bij ons guesthouse (Marash Rrgalla). Het lag op 2 kilometer voor Theth, dus we hadden er toen 14 kilometer opzitten. Het was ook hier weer eenvoudig, in een oude boerderij. We deelden een badkamer met anderen. Niet ideaal, maar voor één nacht wel uit te houden. We waren de eersten, dus we konden rustig douchen.

Het was lekker dat we na 14 kilometer al bij het guesthouse waren, maar het betekende wel dat het nog twee kilometer lopen was naar Theth. Voor het eten moesten we er toch aan geloven. Jens, Mats en Kai hadden wel iets lekkers verdiend, dus we hadden geen zin in traditioneel eten bij het guesthouse. Nou, het werd geen succes. Eerst was er onenigheid over het restaurant dat het moest worden, daarna over de pizza's. Toen we er eindelijk uit waren, moest de pizzabakker naar het ziekenhuis. Het werd dus toch het andere restaurant. Daar bleken de pizza's op te zijn. Het zat niet mee. Het zijn uiteindelijk burgers geworden.

Onze benen wilden niet meer., maar we moesten de twee kilometer ook weer teruglopen natuurlijk: bergop en in het donker.

Donderdag 13 augustus 2026

Vanmorgen hebben we het rustig aan gedaan. We waren vroeg wakker, want we hadden hier niet voor de eerste keer geen verduisterende gordijnen, waardoor het vroeg licht op de kamer was. En iedereen vroeg wakker was.

Na het ontbijt zijn we met onze bagage weer naar Theth gelopen. Om 11 uur vertrok ons busje terug naar Shköder. Dat was toch weer anderhalf uur rijden. Mats had in de bergen last van wagenziekte, dus we moesten een extra stop maken.

We werden weer netjes afgezet bij Villa Linda. Het was bloedheet vandaag. We zijn in de middag nog naar Shirokë gereden, aan het meer gereden. Jens, Mats en Kai hebben daar gezwommen. Daarna nog een ijsje gegeten en wat boodschappen gedaan voor de terugreis. We hebben bij Luli, waar we een paar dagen geleden ook al waren, de pizza's gegeten die ons gisteren door de neus waren geboord. De zonsondergang was heel mooi. Toen we terugreden, was het nog ruim boven de 30 graden.

Vrijdag 14 augustus 2026

En toen zat het erop en restte alleen de terugreis nog. Daar keken we niet echt naar uit.

We waren het liefst vroeg vertrokken, maar konden pas om 8 uur ontbijten en vonden het zonde dat te laten schieten. Enige flexibiliteit over het tijdstip van het ontbijt was hier ver te zoeken. Het was gelukkig een erg lekker ontbijt, met zelfs 'echte' pannenkoeken.

Om 8:45 uur reden we weg. Vandaag hadden we ongeveer 800 kilometer voor de boeg en moesten we drie landsgrenzen passeren. Het viel niet mee. Vooral de grensovergangen niet. Bij de grens met Montenegro duurde het een uur en een kwartier voordat we erdoorheen waren. Maar het bleek nog veel erger te kunnen. De weg naar de grens met Bosnië en Herzegovina was heel rustig. Dat wordt een makkie, dachten we. Niets bleek minder waar. Het was ook een grensovergang van niks. We stonden meer dan een kilometer van de grenspost al stil. Het ging tergend langzaam en heeft 2,5 uur geduurd.

Het waren prachtige wegen door Montenegro en Bosnië en Herzegovina, maar vandaag zaten we daar niet echt op te wachten. Bij Kroatië reden we de Europese Unie in. Dat zou de drukste grensovergang worden, dachten we. Het was de enige meevaller van de dag. Met een minuut of vijf waren we erdoorheen. We reden vervolgens een tolweg op. We zijn nog nooit zo blij geweest dat we tol mochten betalen. We hadden nog 500 kilometer te gaan, maar konden eindelijk meters maken.

Het verder enige noemenswaardige is een bosbrand vlak langs de weg in Montenegro. We reden door de rook. Er was veel brandweer en politie op de been, maar we mochten gelukkig doorrijden.

We hebben 's avonds laat snel iets gegeten bij McDonald's. Het was feest op de achterbank. Pas om middernacht waren we bij Vuglec Breg, ons overnachtingsadres ten noorden van Zagreb. We hebben ruim 15 uur gedaan over 800 kilometer.

Zaterdag 15 augustus 2026

We hebben vanmorgen genoten van een heerlijk ontbijt. Na het ontbijt hebben we even gezwommen in het zwembad. Het plan was om dat gisteren te doen, maar daarvoor kwamen we veel te laat aan natuurlijk. We wilden hier ook niet weg zonder gezwommen te hebben.

We hadden nog 1300 kilometer te gaan. We wilden eigenlijk nog overnachten in Duitsland, maar konden niets fatsoenlijks vinden voor een normale prijs en hadden dus nog niets geboekt. Omdat we allemaal gewoon naar huis wilden, zijn we gaan rijden en hebben we gekeken waar het schip zou stranden.

Uiteindelijk hebben we 's avonds gegeten in Kitzingen (bekend terrein voor Karen) en zijn we daarna doorgereden naar huis.

Het was een topvakantie. De Balkan is absoluut voor herhaling vatbaar. Het is wel ver weg. We hebben uiteindelijk ruim 6000 kilometer gereden, door Duitsland, Tsjechië, Slowakije, Hongarije, Servië, Noord-Macedonië, Albanië, Montenegro, Bosnië en Herzegovina, Kroatië, Slovenië en Oostenrijk.

Tot volgend jaar!

Hier nog wel de laatste foto's (we hebben inmiddels ook foto's toegevoegd aan onze vorige post):