Noord-Macedonië: Skopje en het Meer van Ohrid

Hoi allemaal,

Hier een update uit Noord-Macedonië.

Woensdag 22 juli 2026

Vanmorgen was het weer tijd om verder te reizen. We reden om 8:15 uur weg, met als bestemming Skopje in Noord-Macedonië. De afstand was een kleine 650 kilometer.

We schoten prima op. De (tol)weg was heel goed. Via Belgrado zijn we naar het zuiden gereden. Uiteindelijk kwamen we bij de grens met Noord-Macedonië, waar we weer achteraan mochten aansluiten. Ook hier weer een grondige check. Ze vroegen zelfs om ons kentekenbewijs en de groene kaart. Het was echt iets voor ons geweest om de groene kaart niet bij ons te hebben, maar hij lag gelukkig netjes in de auto.

Over de grens zag de wereld er toch wel anders uit dan ervoor. Het was allemaal wat ruiger en rauwer. De wegen zaten vol gaten en langs de weg lag overal afval. Dit bleek overigens lang niet overal in Noord-Macedonië zo te zijn. Onze eerste indruk was een beetje vertekend. We moesten twee keer tol betalen (de opbrengsten daarvan worden duidelijk niet besteed aan onderhoud van de weg) en dat moest contant. Dat hadden we niet. Gelukkig vonden we nog twee verdwaalde euro's. Die werden ook geaccepteerd.

We waren al snel in Skopje, de hoofdstad. Ons appartement zat een kilometer of vier buiten het centrum, in een hoge toren. Het was even zoeken. Eerst naar de goede toren, toen naar de brievenbussen (waar onze sleutel klaarlag) en daarna naar onze parkeerplek. Vooral dat laatste was lastig. Uiteindelijk hebben we de auto stilgezet in de garage en hebben we ons verspreid om de plek te vinden met het nummer van ons appartement. Het appartement was prima, met een moderne inrichting en twee slaapkamers. We waren rond 14:30 uur binnen.

Omdat het nog best vroeg was, wilden we Skopje nog wel even in. Wij dachten goed te zitten met een parkeerplek buiten het centrum. Dan konden we mooi met de metro of de bus naar het centrum. Dat viel tegen. Een metro hebben ze hier niet. En met de bus zouden we er een minuut of 50 over doen. Het was niet sneller dan lopen. We hebben de auto maar gepakt. Dan waren we er binnen een kwartier. Parkeren is heel goedkoop. We stonden in een perfect gelegen parkeergarage en betaalden EUR 1 per uur, die naar later bleek het dubbele kostte van een andere centrale garage. En het verkeer is goed te doen. Het is chaotisch en even wennen, maar wel heel beschaafd. Dat wordt nog wat in Albanië. Daar schijnt het nog veel chaotischer te zijn. En allesbehalve beschaafd.

We zijn de rivier (de Vardar) overgestoken en naar het Plostad Makedonija plein gelopen, hét centrale plein van Skopje. Het is erg indrukwekkend, met een fontein met een enorm standbeeld van Alexander de Grote. Op het plein staan nog veel meer standbeelden. Ze zien er allemaal heel oud uit, maar een groot deel staat er pas een jaar of 10. Daarna zijn we over de stenen brug (het symbool van Skopje) de rivier weer overgestoken richting de oude bazaar, met daarboven het oude fort. Die stenen brug is trouwens wel écht oud. De meerderheid in Skopje is orthodoxchristelijk, maar in de bazaar is het net of je in Turkije loopt. Het barst er van de moskeeën, terrassen en winkeltjes met baklava, Turkish delight en goud. Natuurlijk is het toeristisch, maar het is toch leuk. Jens, Mats en Kai hebben er een ijsje gegeten.

In het appartement hebben we een keuken(tje). Jens, Mats en Kai wilden graag in het appartement eten. We hebben met veel discussie over wat het zou worden wat boodschappen gehaald. Op de roltrap naar boven begon er een man tegen ons te praten. Hij vroeg waar we vandaan kwamen en wat onze plannen waren. Hij had allerlei tips. En hij drukte ons vooral op het hart van het eten in Skopje te genieten. Daar staat Skopje om bekend.

Daar stonden we dan, met een plastic zak met een pot kant en klare pastasaus en een zak penne. We waren wel gek ook, dachten we. We zijn dus toch maar uit eten gegaan. Tegenover ons appartement zat een Italiaans restaurant (Kabranti) waar we goede dingen over hadden gelezen en gehoord. Kai was het er niet mee eens ("dan heb ik voor niks een uur door de supermarkt gelopen"), maar die draaide ook bij gelukkig. Zijn pizza was de lekkerste die hij ooit had gegeten. En we betaalden rond de EUR 7 voor een hoofdgerecht.

Het voelt een beetje alsof we zijn 'aangekomen' op onze vakantiebestemming. De dagen waarop we lange afstanden moeten rijden zijn nu achter de rug (tot de terugreis tenminste, maar daar denken we nog niet aan). Praag en Subotica waren echte tussenstops. Nu begint het echt!

Donderdag 23 juli 2026

Vanmorgen zijn we vroeg vertrokken richting de Matka kloof, voor onze eerste 'natuuractiviteit' van deze vakantie. De kloof was het eerste wat de man die we gisteren spraken noemde toen we hem vroegen wat we niet mochten missen. We hadden gisteravond op de routeplanner gekeken: het was 20 kilometer, waar we ongeveer 20 minuten over zouden doen. Vanmorgen waren die 20 minuten ineens 50 minuten geworden. De ochtendspits... We wilden toch vroeg bij de kloof zijn om de grote drukte daar voor te zijn, dus later vertrekken was geen optie. We reden rond 7:45 uur weg.

Op Google Maps hadden we gezien dat er bij de kloof helemaal aan het einde van de weg een parkeerterrein was. We zijn daarom doorgereden. We reden achter een Turk, die precies het laatste plekje inpikte. Gelukkig konden we een klein stukje terug langs de (enorm smalle) weg parkeren.

De kloof was prachtig en het was stralend weer. Er is een dam, met daarachter een soort meer tussen steile bergwanden. We hebben eerst een heel stuk langs de bergwand gelopen, met een mooi uitzicht op het meer. Op het meer voeren motorbootjes vol toeristen af en aan. Ongeveer 99% van de toeristen komt niet verder dan het begin van de kloof of zo'n boottochtje. Toch jammer. Na ongeveer een half uur ging het pad het bos in en zag je het water niet meer. Dat hadden we al gelezen. Daar zijn we omgekeerd.

Toen we weer terug bij het beginpunt waren, hebben we kajaks gehuurd. Een driepersoons voor Kai, Mats en Karen, en een tweepersoons voor Jens en Danny. We weten van eerdere kajakavonturen dat we geen natuurtalenten zijn, maar deze keer ging het verrassend goed. En het was ook leuk, al was het na een uur ook wel weer genoeg. Gelukkig stond er weinig stroming, al hadden we op de terugweg wind tegen. Met drijfnatte broeken stonden we weer op vaste bodem.

Toen begon de uitdaging van de dag: we moesten de auto weer de drukte uit zien te krijgen. De weg was voor één auto al heel smal, en inmiddels liepen er letterlijk busladingen vol mensen op de weg. Natuurlijk kwamen we drie tegenliggers tegen. We hadden aan beide kanten geen centimeter over, maar het is gelukt ze zonder schade te passeren. We waren heel blij toen we weer op de 'gewone' weg reden.

Terug in het appartement hebben we een bord pasta gegeten. We hadden nog iets in huis. Daarna hebben we gezwommen in het zwembad van het appartementencomplex. Verplicht met badmuts, dus weer een ervaring op zich.

Na het zwemmen zijn we weer naar het centrum gereden. We hebben het fort bezocht, waar we een mooi uitzicht over de stad hadden. Daarna moesten we ons haasten naar Matto Napoletana, de pizzeria waar we gereserveerd hadden. Deze staat in allerlei lijstjes met beste pizzeria's, dus de verwachtingen waren (zeker bij Jens, Mats en Kai) hoog gespannen. We konden het restaurant alleen niet vinden, en we waren al laat. We vroegen de weg aan een jongen op straat. Hij liep meteen met ons mee, ook al lag het niet helemaal op zijn route. We werden tot de deur gebracht, door een steegje dat we zelf nooit gevonden zouden hebben. De pizza's waren erg lekker, maar licht verbrand. Dat was een smetje. Het werd goed gemaakt met een gratis toetje voor Jens, Mats en Kai.

Vrijdag 24 juli 2026

Vandaag was het tijd om uit Skopje te vertrekken. Het weer was omgeslagen en het was bewolkt, met een frisse wind. Het plan was in te pakken, even langs de Nike outlet store te gaan en daarna in Skopje te ontbijten. Het liep allemaal niet op rolletjes. Toen we om 9:30 uur eindelijk in de auto zaten, begon het te regenen. De Nike store zat tussen ons en het centrum in en hadden we snel gevonden. Het was er allemaal behoorlijk duur. We hebben er alleen een trui voor Kai gekocht. Bij de naastgelegen supermarkt hebben we broodjes voor de lunch gekocht.

Lekker, die broodjes voor de lunch, maar we hadden toen nog niet eens ontbeten. We wilden parkeren in dezelfde garage als gisteravond, maar kwamen door de tussenstop bij de Nike store van een andere kant. We dachten de weg wel een beetje te kennen, maar niets was minder waar. Toen we eindelijk in de buurt van de parkeergarage waren, konden we die niet bereiken omdat we aan de verkeerde kant van de weg reden. Het heeft door alle eenrichting straten lang geduurd voordat we wel de goede straat in konden rijden. Omdat we buiten de EU zijn, hebben we geen Google Maps. Heel onhandig. Het was inmiddels alleen maar harder gaan regenen. Het was bijna 12 uur toen we na een korte wandeling in de stromende regen bij Joy Cafe binnenliepen, de plek die Jens toen we nog thuis waren al had uitgekozen. Gelukkig smaakte alles wel goed.

Na het ontbijt hebben we Skopje achter ons gelaten. In korte tijd moesten we bij vier tolpunten afrekenen. Steeds minder dan EUR 1, maar wel iedere keer weer oponthoud.

We zijn bij het Mavrovo National Park de weg afgegaan. Hier kan je in de winter skiën. Door de bergen zijn we naar Lake Mavrovo gereden. Het was een mooie weg, maar door het slechte weer hingen de wolken erg laag. Dat kwam het uitzicht niet ten goede. Ver kijken konden we niet. We zijn naar de half onder water gelopen Sint-Nicolaaskerk in het meer gereden. Het is één van de bezienswaardigheden hier en ziet er heel raar uit. Toen we terug naar de auto liepen, werden we opgewacht door twee zwerfhonden. Die zie je hier veel. Het leken lieve dieren, maar één ervan was wat opdringerig en hoopte iets te eten te krijgen. Heel zielig.

De volgende stop was de Duf waterval. Daarvoor moesten we parkeren in Rostuša, maar het parkeerterrein stond eigenlijk vol. We hebben de auto naast de laatste auto gezet. Het was twijfelachtig of dat mocht. Een politieagent met een slecht humeur zou er een bekeuring voor kunnen geven. We hebben de gok maar genomen, maar liepen niet helemaal op ons gemak. Twee jongens uit het dorp liepen van begin tot eind met ons mee. Ze spraken geen woord Engels, maar wezen ons wel de weg. Het was een klein half uur lopen en dat was niet voor niets. Onze watervalliefhebber Kai was onder de indruk. Terug bij de auto hebben we de jongens een snoepje gegeven.

Volgens de navigatie in de auto hadden we toen nog een rit van ruim anderhalf uur naar met Meer van Ohrid voor de boeg. Het schoot voor geen meter op. We mochten maar 50 (en op sommige stukken zelfs 40) km/u rijden. Het was wel een mooie rit. Het weer werd steeds beter.

Het stadje Ohrid was heel druk. En heel toeristisch. Wij hadden gelukkig een guesthouse buiten de drukte geboekt, in Elšani, ongeveer een kwartier ten zuiden van Ohrid. Omdat er in het dorp geen restaurant zit, moesten we vóór aankomst daar gegeten hebben. We waren rond 19:30 uur bij Kaj Mece, het restaurant dat het guesthouse had aangeraden. Het zat afgeladen, maar ze hadden gelukkig nog een tafel voor ons. We hebben schnitzels met patat gegeten en waren EUR 45 kwijt. Er wordt wel heel veel gerookt, ook weer in dit restaurant.

Om bij het guesthouse te komen moesten we twee kilometer heel steil omhoog de berg op rijden. We werden ontvangen door Risto en Anita. Wij hadden een 'deluxe' kamer geboekt, met veel ruimte en een eigen badkamer en balkon. Het zag er prima uit, en heel schoon. We hebben uitgeladen en 'moesten' daarna nog even langskomen voor een drankje: thee voor de jongens, een Macedonisch wijntje voor Karen en rakija voor Danny. De eigenaren hadden familie uit Amerika en Australië op bezoek, die net gegeten had. Er was van alles over, dus wij kregen ook nog grote schalen met tzatziki, vlees en aardappel voorgezet. Heel gastvrij en leuk dus.

Zaterdag 25 juli 2026

Vandaag wilden we er een rustige dag van maken. De dag begon met een traditioneel Macedonisch ontbijt, met gefrituurde courgette, tzatziki, olijven en Turkse koffie, maar ook een gekookt ei en cupcakes. Het smaakte prima. Terwijl we daar zaten, kwam er een meneer met een kudde schapen voorbij lopen. Risto heeft van alles uitgelegd: van de mooiste hikes tot parkeren in Ohrid en de beste stranden.

We wilden eigenlijk wel naar Galičica National Park hier in de buurt, maar volgens Google Maps was dat bijna een uur rijden. We bleken midden in het National Park te zitten. De zon scheen, maar het was best fris, dus dit was de perfecte dag voor wat lichaamsbeweging. Morgen zou het warmer worden. Het guesthouse zit op 900 meter hoogte en we konden vanaf hier meteen een pad nemen verder de berg op. Het was steil omhoog. Het plan een kilometer of vier te lopen tot 1600 meter hoogte, maar we moeten ergens een afslag gemist hebben. Toch hadden we een fantastisch uitzicht over het meer. We wilden er eigenlijk een rondje van maken (en via een ander pad naar beneden lopen), maar doordat we verkeerd waren gelopen konden we de weg niet goed vinden. We zijn langs dezelfde weg terug naar beneden gegaan. Jens en Kai klaagden steen en been over het zoeken naar de andere weg en vonden het niet erg dat we die niet konden vinden. Op de terugweg hoorden we ineens een harde gil van Kai. Die is hard gevallen, dachten we. Niet dus. Hij zag een hoop poep die hij op de heenweg had gemist.

Na een break hebben we de auto naar Ohrid gepakt. Daar hebben we wat rondgelopen over de bazaar. Wat is dat druk en toeristisch zeg. We hebben er een ijsje gegeten, maar hadden het snel gezien. We hebben in de supermarkt wat stokbrood en kaas gekocht. Dat hebben we met een glas Servische wijn gegeten op ons balkon, met een mooi uitzicht op Lake Ohrid, Albanië aan de overkant en niet te vergeten de zonsondergang.

Zondag 26 juli 2026

Vandaag stond het Meer van Ohrid op het programma. Het was net iets te koud om buiten te ontbijten, dus dat hebben we binnen gedaan. Na het ontbijt zijn we naar het Klooster van Sveti Naum gereden, vlak voor de Albanese grens. We waren er vroeg, dus het was nog niet druk. Er zijn daar verschillende dingen te doen. We zijn eerst naar het klooster gelopen, waar druk en serieus gebeden werd. Je kon ook een boottocht maken naar de waterbronnen, maar dat hebben we overgeslagen.

Hier in de buurt zijn het vooral kiezelstranden aan het meer. Er zijn maar twee zandstranden. Eén daarvan ligt bij Sveti Naum. Het was inmiddels ook wat warmer geworden, dus een goede gelegenheid om het meer in te gaan. Zo vies als het Meer van Palić was, zo schoon is het Meer van Ohrid. Het water is kraakhelder. Een domper was dat Mats toen hij op het gras liep in zijn voet werd gestoken. Dat deed wel even pijn.

Jens en Mats wilden graag SUP boards huren. Dat kon hier voor EUR 20 per uur. Dat vonden we een beetje overdreven. Risto van het guesthouse had wat rondgebeld voor ons en dacht dat ze op een bepaald strand SUP boards verhuren. We zijn daar maar naartoe gereden. We kwamen terecht in een hippe beachclub (Rajska Plaza Orevce), met harde muziek. Toch maar even gevraagd en ja hoor, we konden SUP boards huren voor een derde van de prijs die ze bij Sveti Naum vroegen. Top. We hebben er twee gehuurd. Jens, Mats en Kai hebben zich heel goed vermaakt. Na een uur had Kai het koud, maar Jens en Mats wilden nog wat langer door. Wij hebben in de tussentijd lekker iets gedronken. Het was een leuk en relaxed plekje, met aardige mensen. Het weer was ook perfect: een strakblauwe lucht en tegen de 30 graden.

In Ohrid hadden we de oude stad nog niet bezocht. Daar zijn we toch nog maar even naartoe gereden, tot onvrede van Jens, Mats en Kai. Het is een heel oud stadje, met een rijke geschiedenis. Toch zonde om daar helemaal niets van mee te krijgen. We hebben wat rondgelopen door de smalle, sfeervolle straatjes. Het was uiteraard druk en toeristisch. We zijn langs wat kerken gelopen (van Sint Nicolaas en Sint Sophia) en langs het theater uit de Romeinse tijd. Toen was het wel weer genoeg en moesten we het ijsje halen dat we aan Jens, Mats en Kai hadden beloofd. 

Inmiddels was het al na 18 uur. We dachten een relaxed dagje aan het meer door te brengen, maar het was toch best druk geworden. Het was onze laatste dag in Noord-Macedonië, dus we hebben de tank nog even vol laten gooien voor EUR 1,50 per liter. We wilden wat eten bij Gostilnica Grne aan de hoofdweg langs het meer, vlakbij ons guesthouse. Het was spitsuur, dus parkeren was een ramp. We hebben hem maar op de Macedonische manier geparkeerd, op de tweede rij. We hadden de laatste tafel op het terras. De burger was anders dan verwacht (zonder broodje), maar alles smaakte weer top. En dat weer voor EUR 45.

Zie hieronder nog wat foto's. Morgen gaan we de Albanese grens over, dus ons volgende verslag komt uit Albanië!