Praag en Subotica

Hoi allemaal,

Het is weer tijd voor de zomervakantie! Dit jaar blijven we in Europa. De reis gaat naar Albanië. Maar omdat we daar met de auto naartoe gaan en het best een stukje rijden is, brengen we ook wat tijd in andere landen door. Wie het leuk vindt, kan hier weer met ons meelezen.

Zaterdag 18 juli 2026

Vandaag is het dan eindelijk zo ver. We mogen weer. Na een heel kort nachtje gaat om 4:10 uur de wekker. De bestemming van vandaag is Praag, op 900 kilometer afstand.

Het plan was om 5 uur te vertrekken. Dat werd uiteindelijk 5:30 uur. Nog steeds niet verkeerd en vroeg genoeg om de grote drukte bij de Duitse grens voor te zijn. Met de autorit zullen we jullie niet al te veel vermoeien. Het viel al met al niet tegen. Afgezien van een tankstop bij Osnabrück en een plasstop bij Hannover (met al tot de rand gevulde Dixies; lekker!) zijn we de auto niet uit geweest. Het was een stuk Duitsland waar we nooit eerder gereden hadden: een heel stuk richting Berlijn en daarna via Dresden (steden die best wel tot de verbeelding spreken) naar de Tsjechische grens. We hebben in totaal ongeveer een uur in de file gestaan en waren om 16 uur bij ons hotel in Praag: het Occidental Praha Five. Daar hadden we vooraf voor getekend, op één van de drukste zaterdagen van het jaar.

In de hotelkamer schrokken we, want er waren maar vier bedden. Het was voor Jens, Mats en Kai geen leuke binnenkomer. Gelukkig werd er toen we het meldden meteen een extra bed gebracht. Probleem opgelost.

Door dat we vroeg in Praag waren, moesten we nog wat tijd doden tot onze reservering voor het avondeten. Dat kwam wel goed. Jens en Mats hebben tegenwoordig heel wat tijd nodig om hun haar in model te krijgen. En als je ziet wat erin gaat: volumepoeder, sea salt spray, volumemousse en matte clay. Alles moest mee.

Ons hotel is gelegen in het Smichov district, buiten het centrum. Het leuke daaraan is dat je zo af en toe nog een Tsjech op straat tegenkomt, en niet alleen maar toeristen. We zijn via de brug de rivier overgestoken en naar de St Vitus Kathedraal gelopen. Een mooie kerk in de oude burcht, maar we konden niet meer naar binnen. Jens, Mats en Kai hadden het allemaal snel gezien natuurlijk.

Om 19 uur hadden we gereserveerd bij Potrefená husa Na Verandách (ja, een hele mond vol). We hebben er buiten gezeten en spareribs, schnitzel, gefrituurde kaas en varkenspoot gegeten. Daarna was de tank wel leeg bij iedereen. Onderweg terug naar het hotel viel Kai en lag zijn knie open. Hij heeft gegild tijdens het ontsmetten.

Zondag 19 juli 2026

We hebben allemaal heerlijk geslapen. Het ontbijt in het hotel was (net als de rest trouwens) prima. Jens, Mats en Kai konden croissants, roerei en spek pakken. Dan is het al gauw goed.

Vandaag hebben we Praag verkend. Na het ontbijt hebben we de metro naar het centrum gepakt. Metrostation Anděl ligt op 100 meter van het hotel en het zijn maar drie stops. We zijn begonnen in de Oude Stad. De weersvoorspelling voor vandaag werd deze week met de dag ongunstiger. De laatste stand was dat het de hele dag leek te gaan regenen.

Jens wilde graag naar Signal Space, een 'digital art gallery'. Gisteravond en vanmorgen hebben we veel moeite gedaan om online kaartjes te kopen voor Signal Space, zodat we niet in de rij hoefden te staan. We hadden kaartjes gekocht voor 10 uur. Nou, we waren de eersten, dus al die moeite hadden we ons kunnen besparen. Het waren verschillende ruimtes met licht, geluid en beweging. Zo was er bijvoorbeeld een 'infinity room' vol spiegels die geen einde leek te hebben. En een interactieve ruimte waar je bewegingen werden vertaald op een scherm. Iedereen vond het leuk. Geduld is niet het sterkste punt van Jens, Mats en Kai, dus we gingen er wel in een razend tempo doorheen en stonden al snel weer buiten.

De zon scheen, dus het weer was lang niet zo dramatisch als voorspeld. We zijn naar Staroměstské náměstí gelopen, het centrale plein van de Oude Stad. We waren er rond 11 uur. Het is mooi, maar man wat was het er druk. De straten eromheen waren hetzelfde verhaal: mooi en sfeervol, maar alleen maar toeristen. Je ziet er alleen maar winkels met snoep, souvenirs (wie wil er nou geen badeend uit Praag?) en cannabis. En horeca waar je de hoofdprijs betaalt. Het is één grote tourist trap. Maar dat hadden we al gelezen. We zijn even langs de Bethlehemkapel gelopen en daarna naar de Karelsbrug, de beroemde brug over de Moldau. Ook daar kon je over de hoofden lopen.

Aan de overkant van de rivier was het wat minder druk. We zijn er richting het standbeeld van de plassende mannen gelopen. Onderweg kwamen we heel toevallig de Shakespeare Company tegen, een winkel met Engelstalige boeken. Altijd leuk om even te kijken. Even verderop zagen we een winkeltje dat trdelnik verkocht, een kokervormige cake gevuld met ijs. We dachten toen nog dat het iets typisch Tsjechisch is, maar lazen later dat de Tsjechen het als kitscherig toeristenvoedsel beschouwen. Maar goed, de cakejes in het winkeltje dat wij tegenkwamen, zagen er veel beter uit dan die in de Oude Stad. Jens, Mats en Kai vonden ze erg lekker, maar ze waren veel te groot. Gelukkig hadden we er maar drie gekocht. We hoefden niet meer te lunchen.

Even verderop kwamen we dan toch bij het standbeeld waarnaar we onderweg waren: twee mannen die plassen op de kaart van Tsjechië. Origineel was het zeker. Toen we daar waren, begon het dan toch te regenen. We hebben geschuild in de winkel van het naastgelegen Kafka Museum.

Een kwartier later was het droog en zijn we langs de John Lennonmuur gelopen, een muur met graffiti met John Lennon en de Beatles als inspiratie. Het stelde niet zo veel voor. Er waren ook hier vooral heel veel toeristen. Een stukje verderop was het Monument voor de slachtoffers van het communisme. Daar was verder niemand. We hadden het snel gezien, maar het was vooral een goed haakje om Jens en Mats uit te leggen wat het communisme is. Dat is hier best een groot thema en dat zal in Albanië niet anders zijn.

Jens en Mats wilden heel graag shoppen, dus zijn we weer richting de Oude Stad gaan lopen. Onderweg toen we de rivier overstaken nog een korte stop gemaakt op Strelecky Island, waar we een speeltuin zagen. Dat vonden Jens, Mats en Kai wel iets. Er waren ook tamme bevers, die zich lieten voeren. Bij het winkelen kwamen ze niet de koopjes tegen waarop ze hadden gehoopt, al heeft Mats wel een paar schoenen gekocht. Kai vond tegen die tijd ook dat hij wel genoeg had gelopen voor vandaag. Hij moest toch echt nog even door.

We hebben de metro gepakt naar Letná Park, weer aan de overkant van de rivier. Om Kai een beetje te ontzien hebben we toen we de metro uitstapten voor één halte de tram gepakt. We hadden een dagkaart voor het openbaar vervoer gekocht, dus dat kon makkelijk. Het park ligt op een heuvel, dus vanaf daar hadden we een mooi uitzicht over de stad. We hebben in de beer garden in het park iets gedronken. Daar waren we wel aan toe. Ze hadden niet alleen bier, maar ook cider van de tap.

We hebben gegeten bij Kantýna, een slagerij met een restaurant eraan vast. Het was een leuk concept. Je haalt zelf je vlees bij het loket en betaalt voor het gewicht. Vooral de beef tartaar en de carpaccio waren heel lekker.

We waren voor 20 uur terug in het hotel. Iedereen was moe en morgen moeten we weer vroeg op. We hebben een stuk van de WK-finale gekeken en zijn daarna lekker gaan slapen.

Maandag 20 juli 2026

Vanmorgen was het alweer tijd om Praag te verlaten. We zaten even na 7 uur aan het ontbijt. Om 8:15 uur reden we weg. Niet verkeerd.

De bestemming van vandaag was bij Subotica in Servië, een kleine 750 kilometer verderop. Het reed gelukkig goed door. Bij de grotere steden was het wat drukker, maar echte file hebben we niet gehad. Toen we Tsjechië achter ons lieten, reden we 'Slovenska' binnen. De verwarring was groot. Reden we nu Slovenië binnen? Dat was niet de bedoeling. Maar omdat je in Slovenië een vignet nodig hebt en we dat nog niet hebben gekocht (want dat hebben we pas nodig op de terugweg, dachten we), zijn we toch de weg maar afgegaan om alsnog een vignet te kopen. Daar bleek dat we al betaald hadden en dat we niet in Slovenië, maar toch 'gewoon' in Slowakije waren. De taal is best een dingetje in dit deel van Europa.

Via Bratislava zakten we af naar het zuiden, de grens met Hongarije over. In Hongarije werd heel veel aan de weg gewerkt. Voor Boedapest was een stuk van 50 kilometer lang waar je maar 80 km/u mocht rijden. Dat hebben we nog nooit meegemaakt. Gelukkig hebben we niet stil gestaan en reed het wel door. Het enige andere noemenswaardige is dat we een vrachtwagen tegen kwamen van het Cadillac Formula 1 Team, die ongetwijfeld onderweg was naar de Hungaroring, waar komend weekend de grand prix wordt gereden.

Toen we heel Hongarije doorkruist hadden, kwamen we bij de grens met Servië. De grens met Roemenië lag maar een paar kilometer verderop. Het voelt als een echte uithoek van Europa.

Maar goed, wij gingen naar Servië. Daar verlieten we de EU, dus hier was een grenscontrole. En die was echt serieus. Eerst moesten we in de rij staan voor de paspoortcontrole voor Hongarije, daarna mochten we 100 meter rijden en opnieuw aansluiten voor de paspoortcontrole van Servië. We kregen zelfs een stempel. Gelukkig was het niet druk, maar het duurde nog steeds heel lang.

Toen we door mochten rijden, was het nog maar een klein stukje naar ons volgende adres: Salaš Đorđević. Het is een soort agriturismo. Onze eerste indruk was heel positief. We werden warm welkom geheten. Toen we aan kwamen rijden, stond er een man te zwaaien. De receptie, dachten we. Hij bleek ons alleen even een hand te willen geven en zei dat we nog iets verder moesten rijden voor de receptie. Daar ontmoetten we de eigenaresse. Ook vriendelijk, maar wel een bijzonder type. We kregen in plaats van de kamer die we geboekt hadden (een familiekamer met vijf bedden) twee aan elkaar gekoppelde kamers. Op zich prima, want daardoor hadden we veel meer ruimte, maar we kwamen wel een bed te kort. De eigenaresse zou dat wel even regelen. Ze trok een loungebed bij het zwembad vandaan en legde daar een matras op. Tja, dat is natuurlijk niet ideaal. Een beter alternatief was er niet. En ze vroeg wat de kinderen allemaal lekker vonden. Dan zou ze de koelkasten in de kamer wel even vullen. Ze deed alsof het allemaal gratis was. Maar er lag wel een prijslijst naast, met 'Nederlandse' prijzen. Even later kregen we een schaal met verse tomaatjes uit eigen tuin. Dat dan weer wel.

Jens, Mats en Kai wilden als eerst natuurlijk zwemmen. We zijn 's avonds naar Palić gereden. We hebben gegeten bij Paligo Palata, op het grote terras. Leuk plekje waar we heerlijk zaten en een glas wijn dronken van de wijngaard aan de overkant van de weg. Dat zijn leuke dingen.

Dinsdag 21 juli 2026

Vanmorgen hebben we ontbeten bij de accommodatie. Het was een Servisch ontbijt, met worstjes, een mengsel van ui, paprika en tomaat en gelukkig voor Jens, Mats en Kai ook eieren. Het smaakte prima.

Het idee was om er een rustig dagje van te maken. We hebben 's ochtends gevoetbald en Jens en Mats een pak slaag gegeven. Daarna zijn we naar Palić gereden om even bij het meer (Lake Palić) te kijken. Het is het grootste natuurlijke meer van Servië, maar zwemmen kan je er niet in. Het zit vol blauwalg, ammoniak en andere vervuiling. Er was niet zo veel te beleven, dus we hadden het snel gezien. We wilden nog even tanken, maar het lokale tankstation accepteerde geen creditcards. We kregen een warrig verhaal over sancties tegen Rusland. Servië steunt de Europese sancties tegen Rusland niet en daar hebben ze zelf ook wel eens last van. Gelukkig geldt dit niet voor alle tankstations. We proberen zo weinig mogelijk geld te pinnen omdat we niet steeds met lokaal geld willen blijven zitten na vertrek. Tot nu toe lukt dat goed. Tanken is hier trouwens minder vervelend dan in Nederland. Vanaf Tsjechië betalen we minder dan EUR 2 per liter. Hier kost het rond de EUR 1,70.

We zijn bij de accommodatie het zwembad in gedoken. In de middag zijn we naar Zvonko Bogdan gereden, een lokale wijngaard. We hebben er twee wijnen geproefd en twee flessen gekocht, maar stonden na 10 minuten weer buiten. Vervolgens zijn we met een tussenstop bij de Lidl naar Subotica gereden. De parkeerplaats was helaas 'cash only', dus daar zijn we maar weer weggereden. Een stukje verder vonden we een straat zonder bord dat betaald parkeren aangaf. We hebben het twee mensen gevraagd en ze zeiden allebei dat het gratis was. We hebben de gok maar genomen. Iedereen is heel behulpzaam en spreekt goed Engels hier. Gelukkig maar, want aan het Servisch is geen touw vast te knopen. Ze hebben hier zelfs een eigen (cyrillisch) alfabet, dat lijkt op het Russische. Subotica wordt bijvoorbeeld geschreven als Суботица.

We hebben een beetje rondgelopen door de stad. Heel groot was het niet, maar wel sfeervol en er waren nauwelijks toeristen. We hadden ons niet erg in de stad verdiept en blijken de grootste attractie te hebben gemist: de op één na grootste synagoge van Europa. Op een blok na... Lekker dan.

We hebben weer buiten gegeten, bij Boss Caffe. Het eten was erg goed dit keer. Na het eten hebben we nog een ijsje gehaald. Voor de weg terug volgden we Google Maps, maar de weg die we volgden en die ons naar onze bestemming zou brengen, eindigde zo maar ineens. In de wereld van Harry Potter zouden ze zeggen: de Wegisweg.

's Avonds hebben we afgerekend bij de accommodatie. De eigenaar begon tegen Jens, Mats en Kai over voetbal te praten en toen Kai de vreugdedansjes van Neymar, Mbappé en Yamal had voorgedaan, konden Jens, Mats en Kai niet meer stuk bij hem. Hij nam ze mee naar de moestuin. Ze kwamen terug met een grote bak met abrikozen.

En natuurlijk ook wat foto's: