Albanië: Gjirokastër en Ksamil

Hoi allemaal,

We zijn in Albanië! Bedankt voor jullie reacties. Die lezen we altijd heel graag. Hier een update.

Maandag 27 juli 2026

Vanmorgen zijn we vertrokken uit Noord-Macedonië. Bij de grens met Albanië weer hetzelfde ritueel als we nu al een paar keer hebben meegemaakt. Aan de Noord-Macedonische kant werden onze gegevens met pen in een schriftje geschreven. Paspoort voor paspoort. Ongelooflijk dat dat nog bestaat. Bij de Albanezen ging het gelukkig sneller.

Eenmaal over de grens zijn we in Korçë even gestopt om te pinnen en een broodje voor vanmiddag te kopen. Dat ging allesbehalve soepel. Het was er druk en chaotisch op de weg. Pinnen lukte niet. Eén van de oorzaken was dat we er een nul naast zaten. We probeerden blijkbaar EUR 2.000 in plaats van EUR 200 te pinnen. Best verwarrend, steeds weer een andere munt met een andere wisselkoers (EUR 200, niet EUR 2.000). Uiteindelijk is het gelukt. Toen een broodje. We hadden geparkeerd bij de Spar, maar daar hadden ze niets fatsoenlijks. Toen zijn we maar op zoek gegaan naar een bakker. We konden niets vinden, maar zagen wel mensen met tassen vol brood lopen. Dat spoor hebben we maar gevolgd. Uiteindelijk vonden we de bakker, met supervers brood. Bij de Spar nog wat chorizo gekocht, en we konden ertegenaan.

Vanaf Korçë hebben we de SH75 naar het zuiden gepakt. Het stuk tussen Korçë en Permet staat bekend als één van de mooiste wegen van Albanië. Mooi was het inderdaad. De vandaag af te leggen afstand was maar 260 kilometer, maar we zouden er ruim vijf uur over doen. Gelukkig was het op dit traject rustig op de weg.

Bij Leskovik wilde de navigatie van de auto ons de kortste weg naar Gjirokastër, onze bestemming, laten nemen. Na 200 meter hebben we rechtsomkeert gemaakt. De weg was in dramatische staat. We zijn een flink stuk omgereden over een weg die wel goed was. De weg volgde een stuk van de grens met Griekenland. We konden de grensovergang zien liggen.

In Permet zijn we even gestopt voor een drankje en voor Kai een ijsje. Het was er heel benauwd. En het was er uitgestorven. We zijn er snel weer vertrokken.

Het verkeer hier is best een dingetje. Geen enkele Albanees houdt zich aan de snelheidslimiet. Wij kunnen dat beter wel doen, want de politie is dol op het bekeuren van buitenlandse kentekens. En wij vallen nogal op met onze gele nummerplaat. We kunnen ons daarom maar beter aan de snelheidslimiet houden. Dat betekent wel dat we ons de woede van onze Albanese medeweggebruikers op de hals halen, omdat we veel langzamer rijden dan zij. Zeker op de weg kunnen ze nogal heetgebakerd en onvoorspelbaar zijn. Ze schieten er overal voorbij, over doorgetrokken strepen en op de gevaarlijkste punten. Een aanvullend probleem is dat vaak helemaal niet duidelijk is wat de snelheidslimiet is. Het is niet heel relaxed om hier auto te rijden.

Rond 17 uur waren we in Gjirokastër, de geboorteplaats van dictator en fanatiek communist Hoxha, die lang de dienst in Albanië heeft uitgemaakt. Het stadje ligt in de bergen. De weg naar ons guesthouse was ontzettend steil. We zagen niet waar we precies moesten zijn, dus hebben we de auto stilgezet op het punt dat Google Maps aangaf. Achteraf iets te vroeg. We kregen de auto niet meer vooruit. De motor sloeg steeds af. We moesten achteruit tot een iets minder steil stukje. Daar lukte het de auto weer vooruit te krijgen. We werden opgevangen door Lorenzo van ons guesthouse. Hij heeft de auto ook voor ons geparkeerd. De kamer was weer prima. Ruim, schoon, een eigen badkamer en een mooi uitzicht. En, niet onbelangrijk hier: airconditioning. De locatie is prima. We zitten buiten de drukte, maar met vijf minuten lopen zitten we in de drukte van de bazaar. Het was toen we aankwamen boven de 30 graden en het zou de komende dagen nog warmer worden.

We hebben wat tijd genomen om in de kamer weer op temperatuur te komen. Daarna zijn we naar de bazaar gelopen. Ook hier weer: leuke straatjes, maar druk en ongelooflijk toeristisch. En we horen overal Nederlands. In Noord-Macedonië hebben we ze nauwelijks gezien of gehoord, maar hier barst het ervan.

We hebben gegeten bij Odaja, een traditioneel restaurant dat Lorenzo had aangeraden. Jens, Mats en Kai vonden het niet zo lekker. We hebben nog een toetje gegeten bij Kalimera Patisserie, dat bij de jongens gelukkig wel in de smaak viel.

Dinsdag 28 juli 2026

Vanmorgen hebben we ontbeten op het dakterras, met een mooi uitzicht op de stad. Het ontbijt was weer behoorlijk traditioneel, met een omelet (met groente), een soort pannenkoekjes en thee uit de bergen. Het is even wennen voor Jens, Mats en Kai, maar de pannenkoekjes vielen wel in de smaak. En het stikte er van de wespen. Het was al een graad of 26.

We zijn vroeg vertrokken naar het kasteel van Gjirokastër. Het was niet ver, maar wel steil bergop. Het kasteel was mooi. Er waren kanonnen, een oud Amerikaans oorlogsvliegtuig en omdat het hoog lag, hadden we een mooi uitzicht op het dal. Je kon op veel plekken allerlei ruimtes in het kasteel binnenlopen. Die waren onverlicht. Je liep over het puin en moest het doen met het licht van je telefoon. Er waren ook nergens veiligheidshekken, zelfs niet bij de kasteelmuur, waar je zo op kon gaan zitten. Het is allemaal nog behoorlijk primitief.

Het werd steeds warmer, en grote stukken van het kasteel lagen in de volle zon. Jens, Mats en Kai kregen er al snel genoeg van. We hebben ze naar het guesthouse gebracht en zijn zelf nog even water gaan halen. Daarvoor moesten we een flink stuk bergaf, en daarna weer bergop. Het was eigenlijk gewoon niet te doen. We hebben een groot deel van de middag in de airconditioning van onze kamer doorgebracht. Niemand wordt er blij van door een stad te slenteren als het 35 graden is.

We hebben 's avonds Italiaans gegeten bij Çoku (lekker, versgemaakt en gloeiendheet). Daarna weer een toetje gehaald bij Kalimera.

Woensdag 29 juli 2026

Vanmorgen maar wat vroeger ontbeten dan gisteren. Het ontbijt viel na gisteren een beetje tegen. We kregen een (kei)hardgekookt ei en een koud worstje. De druiven uit eigen tuin waren wel lekker. De vrouw des huizes bood aan die avond voor Jens, Mats en Kai kip te maken. We hoefden er niet voor te betalen. Heel aardig natuurlijk, maar dat durfden we toch niet aan. Jens, Mats en Kai zijn niet de makkelijkste eters, dus de kans dat ze het niet lekker zouden vinden was levensgroot.

We hadden weer een ochtendproject. In de vroege ochtend was het nog enigszins te doen qua hitte. Het project voor vandaag was de Ali Pasha brug, een oud aquaduct uit het begin van de 19e eeuw dat Ali Pasha liet bouwen om de mensen in het kasteel van water te voorzien. Ali Pasha regeerde in de tijd van Napoleon over deze streek. Jens voelde zich niet lekker en ging niet mee. Het was een minuut of 40 lopen, weer steil bergop. Kai klaagde steen en been. Het laatste stukje ging niet meer over de weg, maar langs de bergwand, over een slecht pad van rotsen en losse stenen. Op dat laatste stuk kwam Kai tot leven. Toen was het ineens geen lopen meer maar hiken, en dat vindt hij wel leuk. Wij vonden het al lang best. Bij de brug hadden we het snel gezien. In de verte zagen we een herder die met zijn geiten door de bergen liep. Ongelooflijk dat mensen dat nog dagelijks doen. Wij waren er rond 10 uur en toen was het al 32 graden.

De terugweg ging bergaf en was een makkie. We hebben een lekker ijsje gegeten als beloning.

Achteraf hebben we dit niet heel handig gepland. Twee nachten in Gjirokastër waren voldoende geweest. Het plan was eigenlijk een dag naar Permet te gaan. Daar leek toen we er op weg naar Gjirokastër stopten niet zo veel te beleven. Er zijn thermale baden, maar niemand had zin daarvoor twee uur in de auto te gaan zitten. Het is niet anders. We hebben nu wel twee rustige dagen.

De middag hebben we weer 'chillend' doorgebracht. Jens, Mats en Kai vonden het prima, met hun iPad en telefoons...

's Avonds hebben we weer bij Çoku gegeten, hetzelfde restaurant als gisteren. Het smaakte weer top. We kregen gratis toetjes, waaronder oshaf, het traditionele dessert van Gjirokastër dat wordt gemaakt van schapenmelk en gedroogde vijgen. Dat wilden we graag nog proberen, dus dat kwam goed uit. Ze vroegen ons wel een positieve review over hun restaurant te schrijven. Jens, Mats en Kai waren niet onder de indruk. Zij hebben na het eten nog maar een ijsje gehaald. Onderweg naar het guesthouse stapte Jens bijna op een slang. Het was maar een kleintje, maar niet iets wat je op straat verwacht.

Donderdag 30 juli 2026

Vanmorgen hebben we na het ontbijt uitgecheckt. Het is met hulp van de jongen van het guesthouse gelukt de auto te keren in de smalle, steile straat. Onderweg naar beneden hebben we weer een fles met zes liter water gekocht. Het water vliegt erdoorheen.

Onderweg zijn we gestopt bij Syri i Kaltër, beter bekend als het 'Blue Eye'. Het was niet onze favoriete plek: het was enorm gehyped, commercieel, druk en warm. We waren er rond 10:30 uur, maar het parkeerterrein was al afgeladen. We hadden geluk dat er iemand vertrok. Na betaald te hebben voor het parkeren liepen we tussen de kraampjes waar iedereen ons van alles wilde aansmeren naar de ingang, waar we kaartjes moesten kopen. Daarna was het twee kilometer lopen. Er reed ook een treintje, dat een veelvoud kostte van de toegangskaartjes. Daar hebben we voor gepast. Het werd dus lopen, samen met heel veel anderen over een weg in de brandende zon. Bij het Blue Eye was het natuurlijk dringen. Het is een zoetwaterbron waar grote hoeveelheden water aan de oppervlakte komen. De bron is diepblauw van kleur. Best mooi hoor, maar na een minuut in het blauwe water staren heb je het wel gezien. Toen mochten we weer twee kilometer teruglopen. Mats voelde zich niet lekker. Hij had die ochtend weinig gegeten (het ontbijt van het guesthouse in Gjirokastër was niet het favoriete van Jens, Mats en Kai) en de temperatuur hielp ook niet natuurlijk. Toen we wegreden, was het 37 graden.

Het plan was om in Sarandë te stoppen om iets te drinken. Sarandë is één van de bekendste en grootste kustplaatsen hier. Het wemelt er van de hotels en er worden nog veel meer nieuwe uit de grond gestampt. We hebben er een half uur rondgereden, maar kwamen terecht in één groot verkeersinfarct. Het is niet gelukt een parkeerplek te vinden. Uiteindelijk zijn we maar doorgereden naar Ksamil, onze bestemming van vandaag. Ksamil is de meest zuidelijke plek waar we deze vakantie overnachten. We zijn hier weer vlakbij de grens met Griekenland. Corfu ligt voor de kust.

We waren rond 13:30 uur bij Hotel Perla, een klein familiehotel. Alweer heel aardige mensen en alles ziet er erg netjes uit. Onze kamer was al klaar. En we hebben een zwembad, wat we allemaal heel fijn vonden. Heerlijk om even af te koelen. Dat hebben we dan ook meteen gedaan.

Ksamil wordt wel de Malediven van Europa genoemd, met witte stranden en turquoise water. Een jaar of 15 geleden was dit nog een dorp waar niemand van had gehoord. We hadden nu het gevoel alsof we in Saint Tropez terecht waren gekomen. Het was er ontzettend druk. Naast de Ferrari, Lamborghini en Bentley die we hebben zien rijden waren het vooral heel veel dikke Audi's, BMW's en Mercedessen. Onze Opel viel wat uit de toon. Er worden goede zaken gedaan. De eigenaren van ons hotel hadden een Audi A7 en A8 voor de deur staan.

Aan het einde van de middag zijn we naar wat stranden gelopen. De meeste stranden hier zijn privé, en worden gerund door hippe beach clubs, met harde muziek en dure drankjes. Het ziet er heel raar uit. Elke vierkante meter wordt benut voor strandbedden die gehuurd kunnen worden. Op sommige plekken betaal je daar EUR 30 of nog meer voor. Niet helemaal ons ding.

We hebben gegeten aan de hoofdweg, bij Eros Restaurant. Het smaakte weer prima. Mats heeft gesmuld van de vis. Ook hier kregen we weer een gratis nagerecht.

Vrijdag 31 juli 2026

Vandaag zijn we vroeg opgestaan. Even na 7:30 uur zaten we aan het ontbijt. Een uur later waren we in Butrint National Park, dat hier nog geen kwartier vandaan ligt. We wilden vroeg zijn omdat het aantal parkeerplekken heel beperkt is. En zo waren we ook de grote drukte en ergste hitte voor.

Het park was net open toen we er aankwamen. Parkeren was gratis en voor de kinderen hoefden we niet te betalen. Dat hebben we wel eens anders gezien. Butrint was een oude stad waarvan je de overblijfselen nog kan bekijken, waaronder het forum, een Romeins theater en een basiliek. Julius Caesar heeft er nog rondgelopen. Jens kon er na zijn lessen Latijn het nodige over vertellen. Kai vond het heel interessant en bleef vragen stellen. Na anderhalf uur hadden we het wel gezien en waren we lek gestoken door de muggen.

Om het strand kunnen we hier niet heen. Een bezoek aan de 'Malediven' is niet compleet zonder een bezoek aan het strand. We wilden er niet zijn in de uren waarin de zon het felst is, dus we hebben ons in het appartement snel omgekleed en zijn naar het strand gelopen. Maar we hadden geen zin om een vermogen voor ligbedden te betalen. We houden het toch nooit lang uit op het strand. De eigenaresse van het hotel had ons laten zien waar we een public beach konden vinden, waar je gewoon met je handdoek kon gaan zitten. Dat moest het maar worden.

Het public beach was maar een meter of 40 lang, een fractie van de oppervlakte van de privéstranden. We waren er niet de enigen. Het krioelde er van de mensen. We vonden ergens nog een vrije vierkante meter zand waar we een handdoek konden neerleggen. Jens, Mats en Kai gingen het water in. Eén van ons bleef bij de handdoek. Ongelooflijk wat een drukte. In het water wemelde het niet alleen van de mensen, maar ook van de bootjes, waterfietsen, SUP boards, kajaks en jetski's. Het was één groot circus. Het water was inderdaad turquoise en helder, maar wij stellen ons de Malediven toch iets anders voor. En de ligbedden op het (privé)strand ernaast? Die waren gewoon allemaal bezet. Na 10 uur is er geen ligbed meer te krijgen.

We hadden het er snel gezien. We hebben weer even gechilld in de hotelkamer. Aan het einde van de middag hebben Jens, Mats en Kai weer in het zwembad gezwommen.

Aan het einde van de middag zijn we ergens iets gaan drinken. Op één terras plek kon de serveerster niet van Kais haar afblijven. Blond haar heeft ook hier weer een vreemde aantrekkingskracht. We zijn er weggegaan. Op het volgende terras moesten we het weer opnemen tegen de wespen. Die zijn echt heel irritant. We hebben er vanaf Gjirokastër veel last van. We hebben gegeten bij The Smoke House.

Hier een video die een indruk geeft van het strand. En natuurlijk ook wat foto's: