Maui

Aloha!

Hier alweer het laatste verslag van onze vakantie.

Dinsdag 19 augustus 2025

Vanmorgen waren onze laatste uren in Volcano. Ons laatste sprankje hoop op een uitbarsting van de Kīlauea. Elke dag wordt een update geplaatst over de verwachte datum van de volgende uitbarsting, die ze natuurlijk nooit met zekerheid kunnen voorspellen. De verwachte datum verschoof steeds een beetje naar achteren. De update van vanmorgen gaf als het meest waarschijnlijke moment vandaag of morgen aan.

We hebben vanmorgen ontbeten in Volcano House, dat pal aan de krater in het national park zit. Als er een wonder zou gebeuren en de vulkaan tijdens onze laatste uren hier zou uitbarsten, zouden we in elk geval eerste rij zitten. Onze tafel gaf een prachtig uitzicht op de krater, al werd dat uitzicht af en toe bedorven door laaghangende wolken. Als de wolken er niet waren, zagen we in de verte rook opstijgen uit de Kīlauea. Het bleef helaas bij rook. Het ontbijtbuffet stelde ook nog eens niet veel voor, al hebben we allemaal lekker gegeten.

We waren op tijd terug bij ons huisje. Daar begon het vertrekritueel: inpakken, de auto vol laden, naar het vliegveld rijden (deze keer een flinke rit van twee uur), de auto vol tanken, de auto inleveren en de bagage afgeven. De rit ging over Saddle Road, die we tot dat moment alleen in het donker hadden gereden, op de terugweg vanuit Kona. We reden vlak langs Mauna Kea, een slapende vulkaan en ook de hoogste berg van Hawai'i. Vanaf de basis tot aan de top is Mauna Kea zelfs hoger dan de Mount Everest, maar die basis ligt diep in de oceaan. Het was mooi helder. In de verte zagen we Mauna Loa liggen, de hoogste actieve vulkaan van de wereld.

Veel speling hadden we niet, maar we waren netjes op tijd op het vliegveld. Het is weer gelukt om met het inchecken van alleen de koffer over te komen. Eén van onze trolley's is eigenlijk net te groot om als handbagage mee te nemen, dus het is altijd een beetje billen knijpen. We mochten hem net als de vorige vlucht gratis inchecken bij de gate.

De vlucht, onze laatste binnenlandse, duurde 19 minuten. We landden wat later dan gepland in Kahului op Maui. We hadden meer vertraging dan vliegtijd.

Na de vlucht ging het ritueel verder: bagage van de band halen (ze kunnen op Schiphol veel leren van hoe snel de bagage hier op de band ligt) en snel naar de autoverhuur om aan te kunnen sluiten in de rij. Over autohuur op Maui doen veel horrorverhalen de ronde, maar het ging best vlot en soepel. We kregen een Dodge Charger. Helaas is hij wat minder luxe (geen navigatie) en ruim dan de Nissan Altima, maar prima verder. Eerste stop was zoals meestal Walmart, waar we wat boodschappen hebben gedaan.

Het was drie kwartier rijden naar ons appartement, iets ten noorden van Lahaina, aan de westkust. Het was een mooie weg, langs de kust. Wat meteen opviel, was de lange file, die gelukkig in de omgekeerde richting stond. Het was hier een stuk drukker dan op Kauai en the Big Island.

We hadden een appartement geboekt in het Papakea Resort. We hadden eerst een ander appartement op Maui geboekt, maar dat hebben we een paar weken terug omgeboekt. Het zag er tiptop uit. Iedereen had weer een bed, dus niemand hoefde op een slaapbank. We hadden weer twee badkamers en twee slaapkamers. En een erg mooi uitzicht op zee (en de zonsondergang) vanaf het balkon. Ook het resort zag er heel mooi uit. Dit was misschien wel het beste en mooiste resort tot nu toe.

's Avonds hebben we gezwommen in één van de zwembaden en in de hot tub gezeten. Rond het zwembad stonden barbecues die je mag gebruiken. Er kwam een man van in de 90 aan, helemaal krom en met rollator, om even zijn 'ribs' te grillen. Later die avond kwam hij terug om zijn rollator te halen, die hij per ongeluk bij het zwembad had laten staan. Hij zou daarna nog terugkomen om zijn teriyaki burger te grillen. Het was hilarisch. We hopen dat wij dat op die leeftijd ook nog doen.

Woensdag 20 augustus 2025

Maui is het eiland dat misschien wel het meest tot de verbeelding spreekt. De branden van twee jaar geleden aan de westkust van Maui zijn hier nog steeds een groot thema (en voor veel mensen een trauma). De branden komen vaak ter sprake als je mensen spreekt. Wij hadden hier vooraf niet zo bij stil gestaan. Die branden hebben 102 mensen het leven gekost en meer dan 2200 gebouwen in de as gelegd. Ook in Lahaina, precies waar wij nu zitten. Ze zijn nog steeds druk bezig met de wederopbouw.

Na de reisdag hadden we traditiegetrouw een rustige dag. We hebben in de ochtend even gezwommen. Begin van de middag zijn we naar 'Ross Dress for Less' gereden, waar we weer (te) veel tijd hebben doorgebracht. Het is een Burlington-achtige kledingwinkel. Er zijn aardig wat kleren en schoenen ingeslagen.

Het plan was om na Ross te gaan snorkelen, maar we liepen een beetje uit ons schema. We hebben een poging gedaan om bij Black Rock op Kaanapali Beach te komen, waar je goed kan snorkelen, maar daar konden we geen parkeerplek vinden. Er zijn maar een stuk of 10 (gratis) parkeerplekken en die waren allemaal bezet. Een stukje verder op Kaanapali Beach, waar 11 gratis parkeerplekken zijn, hadden we wel geluk. We zijn even het strand op gegaan, maar op dat stuk was het snorkelen niet goed. Het was te ver om nog naar Black Rock te lopen.

Even na 16 uur zijn we naar Coco Deck gereden, een restaurant. We waren nog op tijd voor happy hour. Coco Deck zit aan Front Street, waar de branden in 2023 flink hebben huisgehouden. Dit is hartje Lahaina, maar we hadden toch een beetje het gevoel in the middle of nowhere te zitten, puur omdat het meeste hier nog niet opnieuw is opgebouwd. Coco Deck was een groot succes. Leuke sfeer, goed eten en kindvriendelijk. Jens, Mats en Kai hebben we alleen gezien tijdens het eten. Verder vermaakten ze zich in de play zone. Vooral het basketbal viel goed in de smaak. Wij genoten van de margarita's en het lekkere eten (ceviche!). We hadden ook een heel leuke ober, uit Montana. Hij werkt in de winter in een wintersportresort in Utah en zoekt elke zomer een andere plek uit om te werken. Dit jaar Maui dus. Geen slechte keuze, bevestigde hij ook zelf. Hij was niet de jongste meer. Toch een bijzonder leven, niet te vergelijken met dat van ons.

Na het eten hebben we nog even wat dingetjes bij Safeway gehaald. Dat duurde weer zo lang dat we de zonsondergang misten. De kunst van snel winkelen hebben we nog niet onder de knie. Dat gaat ook niet meer veranderen. In de avond hebben Mats en Kai nog even gezwommen. Jens had een ontstoken oog en kon daardoor helaas even niet het water in.

Donderdag 21 augustus 2025

Vanmorgen zijn we gaan snorkelen. Het plan was om dat vroeg te doen, maar we waren er pas om 9 uur. En dat is eigenlijk te laat, want het viel weer niet mee een parkeerplek te vinden. We wilden eigenlijk snorkelen bij Honokeana Bay, maar vonden pas een baai verder een parkeerplek. En als je dan een plek vindt, weet je nog steeds niet helemaal zeker of je er wel mag staan. Heel vervelend, ook omdat de locals die overal parkerende toeristen heel irritant vinden. Ingeslagen ruiten zijn geen uitzondering.

Maar goed, het werd Napili Bay. We zijn in de buurt van de rotsen gaan zitten. Er zaten wel wat vissen, maar spectaculair was het niet. We zijn erg verwend na Kahalu'u Beach Park op the Big Island. Gelukkig is het wel gelukt Kai al snorkelend een schildpad te laten zien. Dat was een beetje het doel. Hij lag met gebalde vuisten te juichen in het water toen hij hem zag. Heel leuk.

De auto stond er gelukkig nog toen we terugkwamen, zonder bon en zonder ingeslagen ruiten.

De uren waarin de zon het felst is, hebben we relaxed op de kamer doorgebracht. De kracht van de zon is tussen ongeveer 11 en 14 uur 'extreem', veel sterker dan in Nederland. Met de temperatuur doet dat niet eens zo veel. Het koelt in de nacht af tot 24 graden en overdag is de temperatuur rond de 27 graden.

Eind van de middag hebben we een duik in het zwembad genomen. Ook dit resort heeft een mai tai party, die vandaag om 16 uur begon. Blijft leuk. Een man van in de 70 speelde Hawai'iaanse liedjes. Een minstens even oude vrouw danste de hula. Klinkt vast heel suf en het is muziek die we thuis nooit zullen opzetten, maar hier past het perfect.

Na de party zijn Jens en Mats met Karen gaan tennissen. Kai bleef zwemmen. Hij was met geen stok het water uit te krijgen. 's Avonds hebben we hamburgers gegrild op de gemeenschappelijke barbecue.

Vrijdag 22 augustus 2025

Vandaag was het weer tijd om wat dingen te bekijken. Omdat het een lange dag zou worden, zijn we niet al te vroeg vertrokken Iets na 9 uur reden we weg.

We hadden eerst een appartement geboekt in Kihei, in het zuiden van Maui. Volgens de surfleraar in Kijkduin is Lahaina een stuk leuker, dus we hadden omgeboekt naar Lahaina. Waar we niet bij stil hadden gestaan, is dat Lahaina niet echt een handige uitvalsbasis is om de rest van het eiland te bekijken. Het zit een beetje in een uithoek. Daar deden we niks meer aan, maar het betekende wel dat we flinke stukken moesten rijden.

Het plan voor vandaag was een stuk van the Road to Hana te rijden. The Road to Hana is wereldberoemd om zijn mooie uitzichten en de idyllische plekken die je tegenkomt. Hij is 'maar' 65 mijl (ongeveer 100 kilometer), maar je moet er 10-12 uur voor uittrekken om hem te rijden. Hij slingert en is smal: er zijn maar liefst 620 bochten en 59 bruggen, waarvan veel éénbaans bruggen, dus het is goed opletten voor tegenliggers. Stoplichten zijn er niet.

De rit naar Paia aan de noordkust duurde al een uur. Vanaf daar zijn we richting Hana gaan rijden. We zijn even gestopt bij de Ho'okipa Lookout, waar we een mooi uitzicht hadden op de surfers. We wilden verder vooral naar de Twin Falls, bekende watervallen waar bijna iedereen stopt. Dat laatste hebben we geweten, want het parkeerterrein stond vol toen we daar aankwamen. We waren er halverwege de ochtend, zo ongeveer het drukste moment van de dag. Dat was een tegenvaller.

We zijn maar doorgereden. Het rijden ging tergend langzaam. De maximumsnelheid is 15 mijl per uur. Daar houdt niemand zich aan, maar door alle bochten kan je ook niet veel harder. Er was ook nog wegwerk dat voor vertraging zorgde.

Stops als de botanische tuin hebben we maar overgeslagen. Dat is niet waar wij het meest blij van worden. Andere stops moesten we wel overslaan, omdat er bijna geen parkeerplekken zijn en alle plekken bezet waren. Dat is meteen het probleem met the Road to Hana. Het landschap is betoverend mooi, maar de weg kan de hoeveelheid toeristen niet aan. Je leest overal dat je vooraf niet te veel moet plannen en moet stoppen waar je wilt stoppen, maar dat kan in veel gevallen helemaal niet.

Ons doel was te komen tot the Upper Waikani Falls, ongeveer 19 mijl vanaf het begin van de weg. Dat is gelukt, maar de waterval was niet zo bijzonder als we hadden gehoopt. Ze waren te zien vanaf de weg. Een stuk verder op de weg was een handvol parkeerplekken en we hadden zowaar geluk dat er net iemand wegging. We zijn nog even langs de weg naar de waterval gelopen, maar die was alleen te bereiken door een gladde en steile afdaling. Dat hebben we maar niet gedaan.

Op de terugweg hebben we snel een lookout meegepakt. Onze hoop was dat we bij the Twin Falls nu wel een parkeerplek zouden hebben. Dat lukte gelukkig. We moesten er wel $10 voor betalen. Het parkeerterrein hier bleek enorm te zijn. En al dit land is privaat eigendom. Een goudmijn.

We kwamen tegelijk aan met een groepje van vier mannen uit Hawai'i. Ze zeiden dat we met hen mee moesten gaan. Ze gingen bommetjes maken. Aangezien Hawai'ianen meesters zijn in het maken van bommetjes en het altijd leuk is daarnaar te kijken, zijn we een stuk achter ze aan gelopen. We dachten dat ze naar één van de watervallen gingen waar ook alle toeristen heen gaan. Toen ze een zijpad insloegen waar een ketting voor hing, vonden we het wel genoeg en liepen we door over het normale pad. Maar één van de mannen riep dat we hen moesten volgen. We worden altijd wat achterdochtig in dat soort situaties. Maar hier leek echt geen kwaad in te zitten, dus we zijn er achteraan gegaan. Het was een smal en duidelijk niet onderhouden pad. De meest spraakzame man vertelde dat hij hier in de buurt woont ("a bit down the road") en zelf vier kinderen en zes kleinkinderen (allemaal jongens) heeft. Drie daarvan zijn van de leeftijd van Jens, Mats en Kai. Eén van de andere mannen was opgegroeid in Hawai'i, maar daarna verhuisd naar Las Vegas. Daar wonen veel Hawai'ianen, omdat huizen in Hawai'i onbetaalbaar zijn geworden. Best triest om noodgedwongen van het paradijs naar de woestijn te moeten verhuizen.

Na nog geen 10 minuten kwamen we bij een soort pool met een kleine waterval. Er was verder helemaal niemand. De mannen gaven zelf het goede voorbeeld door op de rotsen te klimmen en vanaf daar het water in te springen. Ze spoorden Jens, Mats en Kai aan dat ze ook moesten komen. Zo gezegd, zo gedaan. Jens, Mats en Kai vonden het de eerste keer doodeng (het was echt hoog), maar toen ze eenmaal een keer geweest waren, vonden ze het geweldig. Zelfs Kai sprong onder luid applaus en met wapperende armen het water in. Ze hadden de tijd van hun leven. De mannen hielden het vrij snel voor gezien. Wij zijn nog even gebleven en vonden uiteindelijk met enige moeite het pad weer terug. We zijn over het hoofdpad nog een stukje verder naar de waterval gelopen die we hadden verwacht te zien. Daar stikte het van de toeristen. Dit was echt een cadeautje. Achteraf was het maar goed dat het parkeerterrein vanmorgen vol was.

Vanaf the Twin Falls zijn we terug naar Paia gereden. Het was tijd voor pizza, bij the Flatbread Company. Daar hadden we veel goede dingen over gelezen. De pizza's stelden zeker niet teleur. Alles ging op, en we hadden heel wat besteld. Een erg leuk restaurant.

Rond 17 uur moesten we weer door. We wilden de zonsondergang namelijk zien vanaf de Haleakalā vulkaan, en dat was nog ruim een uur rijden. Het is hier een heel 'ding' om de zonsopgang vanaf die vulkaan te bekijken. Je moet daar zelfs voor reserveren. Daar hebben we lang over getwijfeld. Omdat we van veel mensen hoorden dat de zonsondergang net zo mooi is en we geen zin hadden om om 4 uur op te staan, hebben we voor de zonsondergang gekozen. Speciaal voor deze vulkaan sleepten we al bijna vijf weken lang truien mee. Natuurlijk waren we ze vandaag vergeten mee te nemen. We waren om 18:30 uur, een half uur voor de zonsondergang, boven. We maakten ons een beetje zorgen om de bewolking, maar daar zaten we boven. Op de top, ruim drie kilometer hoog, was al geen parkeerplek meer te vinden. Een tip van onze ober bij Coco Deck was om een klein stukje terug te rijden en de zonsondergang vanaf een pullout, net onder de top, te bekijken. Dat hebben we gedaan. In plaats van met honderden andere toeristen stonden we hier met slechts drie andere auto's. Door de wolken was het uitzicht op Maui beperkt, maar zo'n wolkendeken onder je is ook heel bijzonder. Het was erg mooi. En met de kou viel het gelukkig mee, al was het wel fris.

Toen de zon eenmaal onder was, zijn we snel naar beneden gaan rijden om te profiteren van het laatste licht van de schemering. In het pikkedonker een steile berg afrijden zonder lantaarnpalen sprak ons niet echt aan. Voordeel van deze pullout was ook dat we niet ergens achter in de file naar beneden reden. Het ging allemaal goed. Om 21 uur waren we terug in het appartement.

We lazen dat de Kīlauea vandaag is uitgebarsten. De vulkaan heeft 12 uur lang een lavafontein tot wel 100 meter hoog gespuwd. We hebben ons verblijf in Volcanoes National Park net niet goed getimed. Lekker dan. Gelukkig is het niet op de dag na ons vertrek gebeurd. Dat was helemaal balen geweest.

Zaterdag 23 augustus 2025

Vandaag was weer een rustige dag. Jens, Mats en Kai hadden zich bij het resort opgegeven voor het maken van een traditionele Hawai'iaanse bloemenkrans (een lei) in de ochtend.

Na de felste zonuren was het idee dat Jens en Mats even zouden surfen bij Kaanapali Beach. Dat werd geen succes. Het begon er al mee dat we weer geen parkeerplek konden vinden. Alle 11 gratis plekken waren bezet. We hebben toen eerst maar even wat boodschappen gedaan bij Safeway. Daarna alsnog een poging gedaan, maar de surfbordverhuur was toen al gesloten. De omstandigheden waren ook niet perfect. In de middag waait het vaak wat harder en het was ook nog eens hoog water. Jens, Mats en Kai hebben even in de golven gespeeld. Dat verveelt nog steeds niet gelukkig. Wel grappig is dat je vaak dezelfde mensen tegenkomt. Hier zagen we twee Aziaten die naast ons stonden (en een uitgebreide fotoshoot deden) bij de zonsondergang op de Haleakalā vulkaan. Gisteren zagen we bij the Twin Falls al een gezin uit Seattle dat we een dag eerder op het strand hadden gesproken.

Na het eten hebben we nog maar even gezwommen en in de hot tub gezeten.

Zondag 24 augustus 2025

Vandaag was het tijd voor het tweede deel van the Road to Hana. De vorige keer waren we er veel te laat, dus we zijn vanmorgen vroeg vertrokken. Even na 6 uur reden we weg uit Lahaina. Bij Paia regende het best wel even, maar gelukkig klaarde het kort daarna op.

Het was nog heerlijk rustig op the Road to Hana. De eerste stops konden we overslaan, omdat we die op vrijdag al hadden gedaan. We hebben een paar lookouts gedaan die we vrijdag hadden overgeslagen. We konden nu overal waar dat mogelijk was zonder problemen stoppen en parkeren. Bij de 'Halfway to Hana' kraam zijn we even gestopt voor ons ontbijt. Deze kraam staat bekend om het goede bananenbrood. Dat moesten we even proeven natuurlijk. Ze waren net open. Het bananenbrood was nog warm. Het was heerlijk.

Daarna was het tijd voor wat watervallen. Kai, onze grootste watervalliefhebber, was helemaal in zijn element.

Na Hana zijn we doorgereden naar het Kīpahulu District van Haleakalā National Park. Hier was de weg slechter en zo mogelijk nog smaller dan het stuk tot Hana. Gelukkig was er hier nauwelijks ander verkeer.

In het national park stond de Pīpīwai Trail op het programma, misschien wel de mooiste trail van Maui. Het was twee mijl klimmen, langs de Makahiku Falls, een enorme banyanboom en door een bamboebos. Vooral het bamboebos was erg mooi. De Waimoku Falls aan het eind waren heel mooi en hoog. Kai ging als een speer, ondanks de warmte. Het helpt altijd als er watervallen zijn. Hij telde er maar liefst zeven langs deze trail.

Beneden hebben we aan de picknicktafels ons broodje gegeten en zijn we nog even naar de kust gelopen. Bij Kuloa Point hadden we een heel mooi uitzicht op de hoge golven die op de rotsen beukten en op the Pools of 'Ohe'o.

In theorie kan je deze weg verder afrijden en via een rondje terug naar de bewoonde wereld rijden, maar een deel van de weg is onverhard en verboden gebied met een huurauto. Wij moesten dus het hele eind weer terug. Inmiddels hadden ook de toeristen die later dan wij wakker werden dit gebied bereikt, waardoor we op de terugweg veel tegenliggers hadden. Dat was af en toe passen en meten bij het passeren, maar het is goed gegaan.

In Hana hebben we even een smoothie en sap gehaald. Even voor 15 uur waren we bij Waiʻānapanapa State Park. We zagen een paar dagen geleden pas dat we hiervoor moesten reserveren. Gelukkig is dat nog gelukt, al betekende het dat we er vandaag pas om 15 uur naar binnen mochten.

Dé attractie in dit park is het zwarte zandstrand. Dat was mooi, maar het was niet ons eerste zwarte zandstrand. We hebben er wat rondgelopen. De blowhole vlakbij het strand was spectaculair (het was hoog water). Mats wilde per se de zee in. Omdat er een heel sterke stroming stond, mocht dat maar een heel klein stukje, maar hij heeft toch even gevoeld.

Om 16:30 uur was het tijd om terug te gaan rijden, want we wilden the Road to Hana voor het donker achter ons hebben gelaten. Dat is gelukt. We waren rond 18:30 uur in Paia. Daar heb je Mama's Fish House, één van de bekendste visrestaurants van Maui. Hoofdgerechten beginnen rond de $70. Over de vraag of het dat waard is, zijn de meningen verdeeld. Sommigen vinden van wel, anderen vinden dat de vis bij Paia Fish Market even lekker is, maar dan voor een fractie van de prijzen bij Mama's Fish House. De prijzen bij Paia Fish Market spraken ons een stuk meer aan. We hebben er heerlijk gegeten: ahi (tonijn) en natuurlijk ook gewoon fish and chips.

Om 20:30 uur waren we weer terug in Lahaina. Het was een lange dag.

Maandag 25 augustus 2025

Vanmorgen hebben we op onze laatste volle dag op Maui een nieuwe surfpoging gedaan. In de ochtend is de zee het rustigst en zijn de omstandigheden zeker voor beginners het meest gunstig. We hebben op Kaanapali Beach surfplanken gehuurd voor Jens en Mats. Dat viel wel even tegen voor ze. Het is Jens uiteindelijk een paar keer gelukt om op te staan, maar het hield niet over.

Aan het eind van de ochtend zijn we 'even' (het is 40 minuten rijden) naar Kahului gereden om te shoppen bij Macy's, T.J. Maxx en Ross. Het voelt niet als de meest optimale tijdbesteding in Hawai'i, maar gelukkig zijn we niet voor niets geweest.

Op de terugweg kwamen we er achter dat de rugtas (met de iPad en twee telefoons) niet in de auto stond. Iemand van ons had die ergens bij Ross neergezet. We zijn halsoverkop teruggereden. Gelukkig had iemand hem afgegeven bij de kassa. Dat waren 20 heel stressvolle minuten.

Eenmaal terug in Lahaina hebben we nog een keer bij Coco Deck gegeten. De taco's, salades en margarita's smaakten opnieuw heerlijk. Het was een leuke afsluiter.

Jens en Mats wilden na het eten heel graag nog een keer tennissen. Wij moesten er ook aan geloven. Kai mocht ballenjongen zijn, maar was daar natuurlijk snel klaar mee.

's Avonds hebben we ook nog even gezwommen. Nu kon het nog.

Dinsdag 26 augustus 2025

En toen was het ineens 26 augustus, de dag van de terugreis. Gelukkig werd ons verzoek om een late check out goedgekeurd, waardoor we niet al om 10 uur hoefden uit te checken. Onze vlucht vertrok pas in de avond. Dat maakte de dag best relaxed.

Kai had gisteren een beetje pech. Hij heeft niet gesurft, houdt niet van winkelen en mocht bij het tennissen alleen maar ballenjongen zijn. Vandaag mocht hij kiezen wat we gingen doen. Het werd zwemmen, pittenzakken gooien en golfen. Natuurlijk moest er ook ingepakt worden.

Na de lunch en een spelletje Skip-Bo reden we om 16 uur weg. We moesten nog een paar adressen af: iets te eten kopen voor op het vliegveld, iets terugbrengen bij T.J. Maxx, een laatste keer naar de Walmart en de auto vol tanken. Door de file waar we in terechtkwamen, paste het allemaal net.

Het inleveren van de auto en het inchecken verliep zonder problemen. We dachten onderweg naar de gate nog even rustig te kunnen eten. Dat hebben we gedaan. Onze laatste poke bowls. We hielden intussen het scherm in de gaten, dat nog niet aangaf dat het boarden gestart was. Toen we naar de gate liepen, was er ineens een final call: "the gate will close in two minutes and will not reopen". We gingen als laatsten aan boord. Dat weerhield de piloot er niet van weer uitgebreid tijd te maken voor Jens, Mats en Kai. Ze mochten weer alle drie de cockpit in en kregen nu zelfs de pet van de piloot op. Blijft leuk.

We vertrokken vroeger dan gepland. De vlucht naar Seattle was geen pretje. Het was een nachtvlucht van maar vijf uur, dus aan slapen kwamen we eigenlijk niet toe. Kai viel vlak voor de landing pas in slaap.

Dit verslag posten we vanuit Seattle. We hebben nog een nachtvlucht van 10 uur voor de boeg.

Na die vlucht zit het er dan echt op. We hebben een topzomer gehad. Zoals ze in Hawai'i zeggen: mahalo nui loa voor het meelezen en jullie reacties!

Hier de laatste foto's: