Kauai (2)

Aloha!

Hier het tweede deel van ons verslag van Kauai.

Zaterdag 2 augustus 2025

Na de vermoeiende wandeling van gisteren, hadden we vandaag een rustige dag. We proberen elke dag wel iets te bekijken of te ondernemen, maar er wel voor te zorgen dat er genoeg zwemtijd overblijft. Dat gaat tot nu toe goed, al is de activiteit de enige dag wat langer en intensiever dan de andere.

Vandaag was het een korte. We zijn naar Queen's Bath gelopen, een verzameling getijdenpoelen op loopafstand van ons resort. Bij laag water ontstaan er een soort baden gevuld met zeewater (en mooie vissen) die niet blootstaan aan het geweld van de golven. Je kan er dan in zwemmen.

Het was maar goed dat we niet met de auto hoefden, want er was maar een handvol parkeerplekken en die waren allemaal bezet. Het pad is voorzien van een hek. Als de omstandigheden te gevaarlijk zijn, is het hek gesloten en mag je er beslist niet heen. Elk jaar verdrinken hier mensen doordat ze door de golven worden verrast en in zee worden gesleurd. Overal wordt gewaarschuwd voor de sterke stroming hier en de kracht van de brekende golven.

Gelukkig stond het hek open. Het was een pad steil naar beneden. Mensen kwamen ons puffend en zwetend tegemoet. Het was helaas wel hoog water. Er was maar één 'bad' waarin gezwommen kon worden, maar dat was troebel, druk en zag er niet echt aanlokkelijk uit. We hebben een stuk over de rotsen gelopen. In zee zagen we weer tientallen schildpadden zwemmen in de golven. Twee meisjes gingen ondanks alle waarschuwingen toch de zee in. Het zag er levensgevaarlijk uit.

We kwamen zonder problemen weer het steile pad op en zijn terug naar het resort gelopen. Na hotdogs en verse ananas zijn Jens, Mats en Kai voor de verandering een keer naar het andere zwembad van het resort gegaan. Daar was vanaf 16 uur ook een door het resort georganiseerde 'mai tai party'. Het stelde weer niet heel veel voor, maar het is toch leuk dat het ze het doen. Er waren gratis mai tais (cocktails) in plastic bekers en er zat een man die muziek uit Hawai'i speelde en zong.

Onder het genot van een mai tai hebben we vastgesteld dat Hawai'i echt een fantastische vakantiebestemming is. Het is er constant mooi weer en lekker warm, maar niet te warm. De temperatuur heeft tot nu toe tussen de 26 en 29 graden geschommeld. En er is ontzettend veel te zien en te doen. Je hoeft je geen moment te vervelen. Iedereen komt aan zijn trekken. Jammer toch dat het zo ver weg is.

We zijn nog even naar Hanalei gegaan voor de zonsondergang. Eigenlijk hadden we daar niet zo veel zin in, maar we hadden nog geen zonsondergang vanaf het strand gezien. We hebben er geen spijt van gekregen. Het was nog heel druk op het strand. Complete families zetten partytenten op en brengen er de hele dag door. Er wordt gevist, gegeten en gezwommen. Overal is muziek te horen. De lokale jeugd maakt (heel goede) bommetjes vanaf de pier. De sfeer is ontzettend relaxed. En de zonsondergang? Die was veelbelovend, totdat de zon op het moment suprême achter een wolk verdween. Maar dat mocht de pret niet drukken.

Zondag 3 augustus 2025

Vandaag was het tijd om uit te checken. Jammer, want dit resort is heel goed bevallen. Maar we moesten door.

Even na 10 uur en een kleine crisis doordat Kais knuffel zoek was, reden we weg. Van Hanalei hadden we behalve de farmers market eigenlijk nog niet zoveel gezien, dus daar zijn we nog even naartoe gereden. Het is klein, dus we hadden het snel gezien, maar het was leuk om even wat in de winkels rond te neuzen.

We hebben vroeg geluncht bij Wake Up Delicious. In Hawai'i zijn food trucks echt een 'ding'. Je ziet ze overal, vaak verschillende bij elkaar. Zelfs op ons resorts stonden er drie. Sommige food trucks zijn enorm populair door de kwaliteit van hun eten. Wake Up Delicious is voortgekomen uit een food truck. Ze waren zo succesvol dat ze zijn verhuisd naar een echt 'restaurant', dat trouwens maar drie tafels heeft. We hadden een 'Kalua Breakfast Burrito' en een 'Churro French Toast', en dat was meer dan genoeg voor ons allemaal. Het smaakte fantastisch.

Na de lunch zijn we richting het zuiden gaan rijden. Eindbestemming was Poipu. Bij Lihue, waar we een kleine week geleden op het vliegveld zijn geland, kwamen we een Walmart tegen. Daar zijn we even gestopt. Mats vond er shads die hij heel graag wilde (om mee te vissen), Jens een echte Hawai'i-zwembroek met palmbomen erop.

Omdat we pas om 16 uur konden inchecken, zijn we nog even gestopt in Kōloa. Dat is een heel leuk en gezellig plaatsje. We hebben shave ice gehaald bij The Fresh Shave. Die was net wat bijzonderder (en lekkerder) dan de standaardversie die we eerder hadden. We zagen later pas dat The Fresh Shave beroemd is om het goede shave ice.

Daarna zijn we naar The Point on Poipu gereden, het resort waar we hadden geboekt. Het blijkt van Hilton te zijn, maar dat zagen we pas toen we aankwamen. Het appartement is weer prima en lekker ruim: twee slaapkamers en een woonkamer met keuken. En airconditioning. Toch wel lekker om dat weer te hebben. Bij het vorige resort hadden we het geluk een appartement op de eerste verdieping te hebben. We hoorden dat de appartementen beneden elke stap van hun bovenburen konden horen. We zitten nu op de eerste verdieping, met buren onder en boven ons. Vanavond stond er meteen al iemand voor de deur omdat de mensen van het appartement onder ons geklaagd hadden over het geren van Jens, Mats en Kai. Het is hier dus ook gehorig.

En het resort is ook hier weer mooi, met een groot zwembad en hot tub. Het ligt direct aan zee.

Maandag 4 augustus 2025

De belangrijkste reden om ook een paar dagen aan de zuidkust van Kauai door te brengen en niet in Priceville te blijven, is Waimea Canyon. Deze 'Grand Canyon van de Pacific' is naast de Nā Pali Coast dé natuurlijke attractie hier op Kauai. Vanuit Princeville zouden we er ongeveer 2,5 uur over doen om er te komen, en dezelfde tijd kwijt zijn om weer terug te komen. Dat was geen optie.

Waimea Canyon stond vandaag op het programma. Afgezien van het opstaan was de vroege start in het Hāʻena State Park goed bevallen, dus ook nu ging om 5:10 uur de wekker. Heerlijk. Onze benedenburen hadden ook een lekker lange dag. We hoefden deze keer gelukkig niet te reserveren voor de parken (Waimea Canyon State Park en Koke'e State Park) en hadden dus ook geen last van tijddruk. Zelfs vanuit Poipu was het nog ruim een uur rijden naar de kloof. Onderweg reden we langs Hanapepe, waar Lilo & Stich is opgenomen.

Het plan was om naast de uitkijkpunten één lange trail te lopen en een paar korte. We hadden al een paar dagen geleden voor de lange trail de Kukui Trail uitgekozen, die je naar de bodem van de kloof brengt. Die klonk goed en was niet al te lang. Bij de voorbereiding gisteravond zagen we echter dat deze trail nergens als hoogtepunt van de parken werd genoemd. Een trail die wel vaak genoemd werd, was de Awa‘awapuhi Trail. We hebben besloten die te lopen. Die was iets langer, maar qua verwachte duur iets korter. Het plan was om hiermee te starten, maar Mats werd misselijk van de bochtige weg. We zijn daarom toch maar gestart met de (kortere) Canyon Trail en de Cliff Trail, die daarvan een aftakking is. Was erg mooi, met prachtige uitzichten over de canyon, maar wel aanzienlijk langer en door het klimmen en dalen pittiger dan we in ons hoofd hadden.

Er was hierdoor wat gemor van Jens, Mats en Kai toen we aan de Awa‘awapuhi Trail begonnen. Om Kai in beweging te krijgen, hebben we hem een joker gegeven: hij mocht 15 minuten op de schouders van Danny inzetten. Dat hielp, maar weerhield hem er niet van onderweg veel te klagen over de afstand. De heenweg was bijna alleen maar naar beneden, vijf kilometer lang. Het was mooi, door dicht bos en over heel smalle paden. Maar de grote beloning moest aan het eind komen. Het gebeurt wel eens dat het uitzicht waarvoor je zo veel moeite doet tegenvalt, maar dat was hier niet het geval. Je kon over een gevaarlijk smalle rand naar een soort plateau lopen, waar je een wijds uitzicht van 360 graden had, met om je heen de wanden van de kloof en verderop de noordkust, waar we ons drie dagen geleden in het zweet hadden gewerkt, met daarachter de oceaan. We zijn verwend met alle mooie plekken die we al gezien hebben, maar dit was echt heel gaaf en bijzonder. Om ons heen vlogen helikopters met toeristen die $400 per persoon voor dit uitzicht betaalden.

Helaas moesten we ook weer terug, en dat betekende vijf kilometer bergop. Hoewel de verleiding voor Kai heel groot was om zijn joker al (helemaal) op de heenweg in te zetten, had hij het meeste toch bewaard voor de veel lastigere terugweg. Het viel niet mee. Gelukkig zaten we op hoogte, waardoor het veel minder warm was dan in het vorige park, maar het was echt zwaar. We waren blij toen we boven waren. We zijn nog naar een uitkijkpunt gereden en vonden het daarna wel genoeg. Om 15:30 uur waren we terug in Poipu, veel later dan we gedacht hadden. En waar we van plan waren niet al te veel te lopen, was dat toch weer ruim 15 kilometer geworden.

In het resort hebben we behalve een duik in het zwembad weinig meer gedaan.

Dinsdag 5 augustus 2025

Vandaag was weer een rustige dag na de drukke dag van gisteren.

We zijn even naar Poipu Beach gereden, dat bekend staat als goede plek om te snorkelen. Het snorkelen was niet spectaculair. Een andere attractie van dit strand was dat wel. Schildpadden gebruiken dit strand namelijk om even uit te rusten. Ze kruipen het strand op, rusten uit en gaan dan de zee weer in. Het probleem is dat het een druk strand is. De schildpadden moeten tussen de mensen door het strand en later de zee weer bereiken. Mensen stonden ze met snorkels op te wachten en hielden niet genoeg afstand. Er was een vrouw die pontificaal voor de naderende schildpadden ging staan en ze zelfs wilde aanraken. Het voelde een beetje ongemakkelijk. De lifeguards deden er ook weinig aan. Ze zouden dit deel van het strand gewoon moeten sluiten, zodat de schildpadden de ruimte krijgen. Er staan nu alleen wat pionnen rond het stuk strand waar ze op komen.

In de middag hebben we niet veel meer gedaan dan wat boodschappen en natuurlijk een duik in het zwembad.

's Avonds heeft Danny een nieuwe poging bij de barbecue gedaan. Het ging na de rampzalige vorige poging deze keer goed gelukkig. De barbecue naast hem werd gebruikt door een veteranen softbalteam uit O'ahu, dat op Kauai was voor een toernooi. Ontzettend aardige mensen. We kregen stukjes poke (tonijn) en toen onze worstjes klaar waren, kregen we wat maïskolven mee van hun barbecue.

En natuurlijk weer wat foto's: