Big Island: de westkust

Aloha!

Hier het eerste deel van ons verslag van the Big Island.

Woensdag 6 augustus 2025

Vandaag was weer een reisdag. Na het uitchecken zijn we nog even naar Spouting Horn gereden, een blowhole waar het water uitspuit bij hoge golven. Het was hoog water en viel gelukkig niet tegen.

We hebben iets gedronken bij Java Kai in Kōloa. Kai vond het maar wat interessant dat zijn naam in de naam van het café terugkwam. Kai betekent 'zee' in het Hawai'iaans en is een woord dat we hier heel vaak zien. Java Kai hadden we een paar dagen terug al gezien toen we hier waren. Het heeft een heel leuke vibe, staat bekend om de goede koffie en het goede eten, en heeft een leuk terras. Toen we in de rij stonden, scoorde in Rotterdam Hadj Moussa de winnende tegen Fenerbaçe. De koffie smaakte daardoor nog beter. Gelukkig wisten we toen nog niet dat Feyenoord een week later alsnog uitgeschakeld zou worden. Jens, Mats en Kai hebben nog een shave ice gehaald bij The Fresh Shave, dat aan hetzelfde plein zit.

Na al dit lekkers zijn we richting het vliegveld gaan rijden, dat maar een minuut of 20 verder zat. We hebben nog een broodje gekocht bij Safeway en de auto volgetankt. We waren om 13 uur bij de autoverhuur, precies op tijd. We wilden niet te vroeg zijn omdat onze vlucht pas om 16:30 uur zou vertrekken. Geen ideale tijd. Hawaiian Airlines had (in elk geval vandaag) helaas maar één directe vlucht naar Kona op the Big Island, onze volgende bestemming.

We moesten dus wat tijd doden op het vliegveld. In Lihue is dat niet heel comfortabel. Het grootste deel van het vliegveld heeft geen airconditioning, en de zitjes waren ook niet om over naar huis te schrijven.

Uiteindelijk konden we aan boord. We vlogen van het meest westelijke eiland dat we aandoen naar het meest oostelijke, dus de vlucht was wat langer dan die van O'ahu naar Kauai. We vlogen langs O'ahu. Het was helder weer, en we konden Pearl Harbor, Waikiki en Diamond Head duidelijk zien liggen vanuit de lucht. Heel leuk. Vervolgens vlogen we ook langs Maui, en na een kleine 40 minuten landden we in Kona, op the Big Island. De meneer bij de autoverhuur had grote moeite met ons Nederlandse rijbewijs en onze Nederlandse creditcard, maar na ruim een half uur aanrommelen had hij het voor elkaar. We kregen net als op Kauai weer een Nissan Altima mee. Daar zijn we inmiddels aan gewend.

Het plan was om onderweg naar het appartement nog even wat boodschappen te doen in de Walmart en vóór het donker bij het appartement te zijn. Door de vertraging bij de autoverhuur lukte dat laatste helaas niet.

Rond 19:45 uur kwamen we aan bij de 'Keauhou Surf and Racquet Club', wat ze hier een 'gated community' noemen. Er zit een hek voor, er zijn tennisbanen en er is een zwembad. Het zit in Keauhou, even ten zuiden van Kailua. Waar we bij de appartementen in Kauai niet al te hoge verwachtingen hadden, was dit er één waarop we ons verheugd hadden. Helaas werden we meteen bij binnenkomst begroet door de nodige kakkerlakken. We hebben er die avond wel een stuk of 20 gevangen. We weten natuurlijk dat ze er zijn in dit tropische klimaat en waren er vooraf ook voor gewaarschuwd, maar in de twee weken dat we op Hawai'i waren, hadden we nog geen enkele kakkerlak gezien. De wifi werkte ook niet. Geen goede start.

Donderdag 7 augustus 2025

Vanmorgen hebben we lekker buiten ontbeten. Met wat aanwijzingen van het bureau waarvan we het appartement hebben gehuurd kregen we de wifi aan de praat. Bij daglicht blijkt het gewoon een erg mooi ingericht en schoon appartement te zijn dat we hebben. Het 'resort' zag er ook netjes uit. Maar de kakkerlakken bleven toch wel een domper.

Na het ontbijt zijn we over Ali'i Drive naar het oude centrum van Kailua gereden. Het was een mooie route langs de kust. In Kailua hebben we wat rondgelopen. Er zijn veel restaurants en winkeltjes en ook een farmers market. Heel bijzonder was het allemaal niet, maar de sfeer was wel leuk. Er waren ook allerlei historische gebouwen, maar daar liepen Jens, Mats en Kai niet echt warm voor. Wij zelf trouwens ook niet. Wel grappig is dat op the Big Island veel macadamianoten worden verbouwd, maar dat ze hier een stuk duurder zijn dan bij Albert Heijn.

Na wat boodschappen te hebben gedaan bij Target en Safeway zijn we terug naar het appartement gereden. Het zwembad moest nog getest worden, dus dat hebben we gedaan. Jens, Mats en Kai vonden het het beste zwembad tot nu toe, omdat het er lekker diep was en ze er mochten duiken.

Vrijdag 8 augustus 2025

We zitten helaas niet meer in het vroege ritme waarin we in het begin wel zaten. Gevolg is dat als we eenmaal ontbeten hebben, de halve ochtend al voorbij is en we in de uren terechtkomen waarin de zon op zijn felst is. Dat zijn niet de uren die het meest geschikt zijn om dingen te doen. In plaats van in de middag hebben we in de ochtend even gezwommen.

Na de lunch zijn we naar Kua Bay gereden, iets ten noorden van het vliegveld van Kona. Het strand daar staat bekend als één van de mooiste witte zandstranden van the Big Island. We waren er rond 14:30 uur. Het vinden van een parkeerplek viel niet mee. We moesten in de (onverharde) berm parkeren, maar dat was door het hoogteverschil tussen het asfalt en de berm best lastig met onze lage auto. Uiteindelijk vonden we een plek waar het te doen was.

Het strand was mooi en er was een lifeguard, wat toch wel een veilig gevoel geeft. Er waren weer flinke golven. Ten noorden van Hawai'i passeerde tropische storm Henriette. Die had weinig invloed op het weer hier, maar zorgde wel voor golven hoger dan normaal. Jens en Mats hebben zich weer in de golven vermaakt, met en zonder bodyboard. Kai had er niet zoveel zin in en is niet het water in geweest. Het snorkelen viel een beetje tegen, al waren er wel twee schildpadden. We gaan het bijna normaal vinden om ze tegen te komen.

Rond 16 uur zaten we weer in de auto en zijn we naar Kailua gereden. Door de hoge prijzen koken we veel zelf. Uit eten gaan is een duur grapje. Maar we hebben ons voorgenomen dat laatste toch wat vaker te doen. Je hebt hier heel leuke en goede restaurants. We gaan er spijt van krijgen als we daar helemaal niets van meepakken.

Een dag eerder reden we al langs 'Kai Eats + Drinks'. Er werden natuurlijk meteen grappen gemaakt dat we daar met onze Kai wel móesten gaan eten. Toen we aan het kijken waren naar de restaurants hier in de buurt, bleek het één van de best beoordeelde restaurants te zijn. Het zag er erg goed uit. We waren er om 16:45 uur. Gelukkig hadden ze nog een tafel. En het was (niet geheel toevallig) nog net happy hour. We zaten buiten, direct aan zee en hebben met een erg goede cocktail naar de hoge brekende golven gekeken. Het was een heel mooi plekje. Onze ober raadde de 'coconut shrimps' aan: 'best of the island' en volgens het menu 'house-made by Kai Guy'. Ze smaakten inderdaad fantastisch.

Zaterdag 9 augustus 2025

Om weer wat terug in het vroege ritme te komen, zijn we vandaag vroeg vertrokken. Om 5:40 uur reden we weg. In het zuiden van the Big Island ligt Papakōlea Beach, ook bekend als Green Sand Beach. Het is één van de vier groene stranden op de wereld. Het is alleen niet makkelijk er te komen. Het was vanaf ons appartement een kleine anderhalf uur rijden. Vervolgens was het nog bijna vijf kilometer lopen, door de volle zon. Vandaar de vroege start.

Rond 7:15 uur waren we op de parkeerplaats en zijn we gaan lopen. Het probleem is dat er niet één duidelijk pad is. Het is een doolhof van karrensporen die kriskras door elkaar lopen. We hadden om niet te verdwalen de tip gekregen steeds het pad zo dicht mogelijk bij de oceaan te kiezen. Dan konden we het strand niet missen.

De zee was ontzettend ruig, met golven van ruim drie meter hoog. Het landschap bestond uit zwarte lavasteen en droge, stoffige stukken waar nauwelijk iets groeide. Na ruim een uur waren we bij het strand. We moesten nog een flink stuk afdalen om er te komen. Het zand was er inderdaad groen, door het mineraal olivijn. Heel apart. We hebben er lekker een broodje gegeten (ons ontbijt). Het strand zit in een baai waar de hoge golven met veel geweld binnen kwamen denderen. Een erg mooi gezicht.

Afgezien van ons waren er alleen twee mannen die tegelijk met ons op quads kwamen aanrijden. Zij gingen in deze kolkende zee bodyboarden en deden dat duidelijk niet voor het eerst. Zij liever dan wij.

De terugweg liepen we iets sneller. Doordat we nu beter wisten waar we heen moesten, hoefden we de zee niet te volgen en konden we hier en daar een stuk afsnijden. En inmiddels was de zon veel feller geworden, waardoor het ook veel warmer was. Wij waren veruit de vroegste lopers. We kwamen veel mensen tegen die net aan hun wandeling begonnen. Wij waren erg blij dat we het grootste deel in de wat koelere uren hadden gedaan.

Iets voor 10 uur waren we terug bij de auto en zat het erop. Op de heenweg hadden we een soort boerderijwinkel gezien (Paradise Meadows). Daar zijn we even gestopt. Er was van alles te zien, van macadamiabomen tot papegaaien en een varken. Was wel leuk even, en voor Danny een goede gelegenheid om de in Hawai'i verbouwde koffie te proeven. De koffiebonen uit Hawai'i kosten hier een veelvoud van de 'normale' koffiebonen. Hier hadden ze 'Ka'u Coffee', die volgens de vrouw voor ons in de rij nog beter was dan de veel bekendere 'Kona Coffee' die je overal ziet. Het schijnt een soort strijd tussen de districten te zijn wie de lekkerste koffie verbouwt.

Om 12:30 uur waren we terug bij het appartement. Het was tijd om te chillen, al moesten we nog even achter een tour aan waarbij je 's avonds met manta's kan snorkelen. Dat schijnt iets bijzonders te zijn en het kan deze tijd van het jaar alleen vanuit Kona. Met het regelen ervan waren we zoals altijd veel te laat, maar het is wel gelukt. Afgezien hiervan hebben we alleen even gezwommen.

Zondag 10 augustus 2025

Voor zondag hadden we plannen om de noordwestkust van het eiland te verkennen. Het idee was om naar Pololū Beach te gaan, een strand met zwart zand. Het punt was dat dat weer anderhalf uur rijden zou zijn. Vergeleken met de andere eilanden is the Big Island ook echt 'big'. We zouden weer vroeg vertrekken.

Op het laatste moment hebben we de plannen afgeblazen, ook omdat vanavond de snorkeltour op het programma stond en vroeg opstaan dus niet heel handig was. En Jens, Mats en Kai maken we ook niet blij met lange autoritten.

In plaats daarvan zijn we naar Kahalu’u Beach Park gegaan. Dat was geen anderhalf uur rijden, maar nog geen vijf minuten. We zijn een stuk later vertrokken maar waren nog steeds rond 8:30 uur op het strand. Het is een strand waar veel vrijwilligers actief zijn, die naar eigen zeggen 'vijfsterrenservice' leveren. Dat was ook wel zo, al werden we streng toegesproken dat onze zonnebrand, die volgens de verpakking aan de eisen van de 'Hawaiian Reef Bill' voldoet, echt niet kon. Gelukkig boden ze als onderdeel van hun service zelf zonnebrandcrème aan die wel mocht. Het is trouwens wel goed dat hier aandacht voor is, want de meeste zonnebrand bevat stoffen die het koraal aantasten. Ze stonden ook op het strand met een spuitbus die ervoor zorgt dat je masker niet beslaat. Heel handig, en inderdaad goede service.

Het snorkelen was boven verwachting. In de baai zitten 400 vissoorten. We hebben ze ongetwijfeld niet allemaal gezien, maar wel heel veel verschillende. Het zicht was ook nog eens fantastisch.

Kai wil eigenlijk nooit mee snorkelen, maar we kregen hem nu zo ver dat hij het ging proberen. Ondanks veel geklaag en verschillende keren te zeggen dat hij terug zou gaan, heeft hij doorgezet. Hij vond het uiteindelijk heel leuk en was apetrots dat hij zo veel verschillende vissen had gezien. We moesten allemaal mee naar de kaart met vissen op het strand, zodat hij kon aanwijzen welke vissen hij allemaal had gezien. De papegaaivissen waren zijn favoriet.

Na het snorkelen moesten we 'inchecken' voor de snorkeltour van vanavond. Dat stelde niets voor, dus we konden snel door naar de lunch. We hebben Mexicaans gegeten bij de foodtruck van Shaka Tacoz. Daarna moesten er nog boodschappen worden gedaan. Toen we terug waren bij het appartement, was het al ver in de middag.

Na het eten zijn we naar de haven gereden voor ons snorkelavontuur. Het was maar vijf minuten rijden. Na wat rondjes rijden vonden we een parkeerplek. Kai zou niet meegaan, dus we zouden opsplitsen: om 19:40 uur gingen Mats en Danny, om 20:20 uur gingen Jens en Karen. Op die manier kon er altijd iemand bij Kai blijven.

De boot van 19:40 uur vertrok redelijk op tijd. Het was nog geen vijf minuten varen in onze zodiac. Op de plek van bestemming liet iedereen zich het water in glijden. Dat is nog best een ding in het donker. We moesten een soort surfplank vasthouden. Door een noodle om onze voeten lagen we plat in het water. Met een duiklamp wordt plankton aangetrokken, en dat plankton trekt weer manta's (enorme roggen) aan, want die lusten dat graag. Manta's zijn intelligente dieren. Zij weten dat daar door de duiklampen iedere avond een grote hoeveelheid plankton is. En daardoor komen ze vaak terug en zijn er bijna elke avond manta's te vinden.

We waren vooraf wel een beetje sceptisch. Dit soort acties om met lampen wilde dieren te lokken voelt niet goed. Maar het was heel bijzonder. De manta's zwemmen zo dicht mogelijk langs de duiklamp, omdat daar het meeste plankton zit, en zwemmen daardoor op centimeters afstand aan de snorkelaars voorbij. Er waren er meerdere, en ze waren metersgroot. We hadden een minuut of 20 in het water. De tijd vloog voorbij. Doordat je stil in het water ligt, krijg je het best koud.

Naast de manta's zagen we ook vissen en een soort borstelige, kronkelende dieren. Die laatste bleken borstelwormen ('bristle worms' of 'fire worms') te zijn. Mats en Danny dachten dat dat niks bijzonders was, en dat ze er iedere avond zaten. Het bleek anders te zitten.

Toen we terug aan land waren, werd er in plaats van direct met de volgende groep te vertrekken druk overlegd op de boten. De conclusie was dat de andere tours van die avond werden geannuleerd. De wormen scheiden een stofje af dat tot irritatie kan leiden. Het was niet verantwoord om terug het water in te gaan. De wormen bleken er ook niet elke avond te zitten. Eén of twee keer per jaar, twee tot vijf dagen na volle maan, verschijnen ze om zich voort te planten. Het was dus gewoon dikke pech. En ook een bizarre timing, want ondanks dit zeldzame fenomeen waren Mats en Danny wel geweest, maar konden Karen en Jens niet meer. Wat een domper.

Hier wat foto's: