Big Island: de oostkust

Aloha!

Hier het tweede deel van ons verslag van the Big Island.

Maandag 11 augustus 2025

Vandaag was het weer tijd om uit te checken. We hebben nog een vroege ochtendsnorkel bij Kahalu’u Beach Park gedaan en hebben daarna onze spullen gepakt. Het vertrek ging niet zonder slag of stoot. Toen alles in de auto zat, vroegen we ons af waar we de paspoorten ook alweer hadden gelaten. Die hadden we goed weggestopt. We durfden het niet aan de gok te nemen dat ze in een koffer zouden zitten, dus alles moest er weer uit en doorzocht worden. Natuurlijk zaten ze gewoon in de koffer.

Toen we een kwartier onderweg waren, kwamen we erachter dat we de oplader van de iPad, die tot het laatste moment had opgeladen, in het stopcontact in het appartement hadden laten zitten. We moesten dus weer terug. Het schoot allemaal niet op.

Uiteindelijk waren we dan toch op weg. We zouden een omweg nemen en via Punalu'u Beach rijden, een mooi zwart strand in het zuidoosten van het eiland. Het zat niet ver van het (groene) Papakōlea Beach waar we eergisteren waren. Punalu'u Beach staat bekend als één van de beste stranden om schildpadden te zien. Maar voor we daar waren, hebben we bij de Punalu'u Bake Shop malasadas gehaald, een soort donuts. Jens wilde er eerst geen, maar dat veranderde toen hij had geproefd.

Wij hebben vanaf Punalu'u Beach alleen wat schildpadden in de golven zien zwemmen. Ze hadden geen zin om het strand op te komen. Het strand was overigens wel erg mooi, vooral het contrast van het zwarte zand met de groene palmbomen daar vlak achter.

Vanaf het strand was het nog ruim een uur rijden naar onze volgende accommodatie. Onderweg kwamen we een Foodland tegen. Dat was even geleden, want op the Big Island hadden we nog geen Foodland gezien. Het was het perfecte excuus om vanavond weer poke te eten, als één van de weinige dingen verrassend betaalbaar. En ontzettend lekker.

Dit is de enige keer dat we een heel huis gehuurd hadden. Het zat in Hawaiian Paradise Park, even ten zuiden van Hilo, de grootste 'stad' aan de oostkust van the Big Island. Hawaiian Paradise Park is een heel uitgestrekt gebied (kilometerslang en -breed) dat geschikt is gemaakt voor bewoning (lees: de bomen zijn er gekapt). Er ligt een enorm raster van kaarsrechte wegen overheen. Veel kavels zijn nog niet bebouwd of er wordt nog gebouwd. In de wijde omtrek is geen winkel te bekennen. Niet echt een gezellige plek. Waarschijnlijk was het huis om die reden betaalbaar. Voor vijf nachten was het prima. Het huis was ruim en had een veranda die om het hele huis liep. En misschien wel het belangrijkst: een eigen zwembad. Het zwembad werd natuurlijk meteen uitgeprobeerd.

Dinsdag 12 augustus 2025

Na een ontbijt op de veranda zijn we naar Hilo gereden. Eerste stop was bij de Rainbow Falls, een mooie waterval. Tot grote blijdschap van Jens, Mats en Kai hoefden we alleen de parkeerplaats maar af te lopen om de waterval te zien. Geen lange wandeling dus.

In Hilo zijn we langs de Japanse tuin gereden. Iedereen was het erover eens dat we die vanuit de auto goed genoeg konden zien en niet hoefden uit te stappen. Het stelde weinig voor. We hebben Banyan Drive afgereden, een weg tussen de banyanbomen door, en in Hilo een rondje gelopen, maar ook dat hadden we vrij snel gezien.

Toen we boodschappen gingen doen, kwamen we een T.J. Maxx tegen. Daar moesten we even kijken. Karen vond er schoenen. Bij de Walmart en Safeway hebben we het nodige eten en drinken ingeslagen.

Op de terugweg naar het huis zijn we gestopt bij Maua Loa Macadamia Nut, waar (je raadt het al) macadamianoten worden verbouwd. Dat was wel leuk om even te zien, al waren we in de winkel snel klaar. Voor een klein zakje macadamianoten betaalde je $13 ($65 per kilo). We hebben het maar bij een ijsje gelaten. Gelukkig mochten we wat noten proeven.

's Avonds hebben we biefstuk op de barbecue gelegd. Dat was een geslaagd experiment.

Woensdag 13 augustus 2025

Vandaag zijn we weer vroeg vertrokken. Vlakbij ons huis zit een pad dat leidt naar Ha'ena Beach (of Shipman Beach). We zijn daar om 7:45 uur naartoe gereden. We twijfelden even of we wel moesten gaan, want even daarvoor regende het nog. Toch maar gedaan.

Toen we startten, was het gelukkig droog. Het was vier kilometer lopen naar het strand, door het bos. We schoten niet op. Door de regen was alles modderig en glad. En wat ook niet hielp, was dat Kai er geen zin in had. Hij wilde alleen maar terug. Niet bevorderlijk voor het tempo. Toen we ook nog een bui op ons dak kregen, waren de rapen gaar. Gelukkig brak kort daarna de zon door.

Vlak voor het strand moesten we een rivier oversteken. Geen snel stromend water, wel heel veel modder. Aan de overkant werden we opgewacht door een vriendelijk meisje dat als 'ranger' het strand in de gaten hield. Ze vertelde van alles: over de wilde varkens waarvoor we moesten oppassen en over de gevaarlijke stroming in zee. En... over de schildpadden. Dit was weer zo'n plek waar schildpadden naartoe komen om uit te rusten. Het is blijkbaar één van de twee plekken op de wereld waar ze zonnen op de rotsen. We telden er 11.

Verder was er niemand op het strand. Het voelt toch altijd bijzonderder wanneer je ergens alleen bent dan wanneer je ergens met hordes andere toeristen bent. Het was kortom erg geslaagd.

De terugweg ging gelukkig soepeler dan de heenweg. In het huis hebben we lekker ontbeten. Dat hadden we wel verdiend.

De rest van de dag hebben we het rustig aan gedaan. We hebben een spelletje gedaan en gezwommen. Lekker relaxed.

Donderdag 14 augustus 2025

Vandaag was een drukke dag, want het was de dag van de herkansing voor Karen en Jens om de manta's te zien. Het betekende helaas dat we helemaal terug naar Kona, aan de westkust, moesten.

We zijn rond 9 uur vertrokken. Het plan was om via de noordkust naar Kona te rijden, zodat we daar nog het een en ander konden meepakken.

In Hilo hebben we de route langs de Hamakua Coast genomen. We zijn van de grote weg afgegaan voor de Pepe’ekeo Scenic Drive, een kronkelende route van vier mijl door dicht bos. Erg mooi.

De eerste stop was in het 'Akaka Falls State Park. Beetje jammer was dat we daar flink moesten betalen: $10 om te parkeren en $5 per persoon om erin te mogen. We waren dus $35 kwijt. Het was een mooie, maar korte wandeling door tropisch bos. De ʻAkaka Falls waren ook mooi, maar of dat nou $35 waard was...? Na een minuut of 20 waren we er wel klaar. Wat ook niet hielp, was dat het een beetje miezerde.

Langs de noordkust zijn we naar het westen gereden. De valleien in het noordwesten hadden we vanuit Kona willen doen, maar dat hadden we gelet op de lange reistijd niet gedaan. We konden nu in elk geval de Waipi'o Valley lookout meepakken. Dat was inderdaad een mooi uitzicht, maar verder was er weinig te beleven. De Waipi'o Valley zelf is gesloten voor toeristen.

In Waimea hebben we bij Foodland wat voor de lunch gekocht. We hebben dit opgegeten aan een picknicktafel bij een speeltuin. Daar konden Jens, Mats en Kai zich even uitleven. Waimea ziet er heel anders uit dan wat we verder nog van the Big Island hebben gezien. Het is er groen, met glooiende heuvels eromheen. Het ligt op ongeveer 800 meter hoogte, waardoor het er een stuk koeler was.

Vanuit Waimea zijn we afgedaald naar de westkust. We reden de blauwe lucht tegemoet. We weten niet of dat betekende dat het op het hele eiland opklaarde, of dat we nu toevallig aan de goede kant zaten. We zijn nog even gestopt bij de Hāmākua Macadamia Nut Company. De prijzen lagen hier wat lager dan bij de vorige. We betaalden hier 'maar' het dubbele van wat je bij Albert Heijn betaalt, dus we hebben een flinke zak gekocht. En een ijsje. Die noten dragen toch wel bij aan het Hawai'i-gevoel. Dat geldt ook voor de verse ananassen die we regelmatig eten.

Het plan was om even te stoppen bij Hāpuna Beach, een van de mooiere stranden hier. Toen we zagen dat we hier ook weer $35 moesten aftikken, zijn we maar doorgereden naar Kua Bay, het strand waar we eerder geweest waren. Dat was ook erg mooi en helemaal gratis. Jens, Mats en Kai hebben er even in de golven gespeeld.

In Kailua hebben we nog maar een keer gegeten bij 'Kai Eats + Drinks'. Daarna zijn we voor de snorkelherkansing naar de haven gereden. Jens en Karen vertrokken netjes op tijd en hebben de manta's ook gezien. Helaas hadden twee andere snorkelaars wat moeite met het aanbrengen van de noodles om hun voeten. Dat ging ten koste van de snorkeltijd.

Na het snorkelen moesten we nog terug naar Hilo. Daar zagen we wel een beetje tegenop. In het donker rijden is hier geen pretje. Lantaarnpalen waren er pas weer in Hilo, wat betekende dat we het eiland in het pikkedonker moesten oversteken. We waren als de dood dat er een wild varken op het verkeerde moment de weg op zou lopen. Gelukkig is het goed gegaan. Onderweg hadden we weer de nodige regen, maar bij Mauna Kea (de hoogste vulkaan hier) klommen we tot boven de wolken. De regen verdween en we zagen een hemel vol sterren. De sterrenhemel is een attractie op zich. Als het helder is, zie je er ontzettend veel. Lichtvervuiling is hier bijna niet.

Om 23 uur kwamen we zonder kleerscheuren aan bij het huis. Het was een vermoeiende dag.

Vrijdag 15 augustus 2025

Vandaag was een rustige dag. Een goede dag om uit te slapen na het latertje van gisteravond, dachten we, maar Jens, Mats en Kai waren gewoon vroeg wakker.

Om er toch even uit te zijn, zijn we begin van de middag naar Lava Tree State Monument gereden, een park met 'bomen' van lava. Bij een vulkaanuitbarsting is lava aan de bomen vast komen te zitten. De bomen zijn vervolgens verbrand en de lava is gestold in de vorm van de boom. Het was maar een klein rondje lopen door het park. We hadden het er snel gezien.

Vlakbij het park zit het plaatsje Pāhoa, een 'hippiedorp'. We wisten niet goed wat we ons daarbij moesten voorstellen, maar de omschrijving klopt helemaal. Veel types met dreadlocks en er werd volop geblowd. Ook hier waren we snel klaar. Het was maar klein.

In het huis hebben we gechilld, een spelletje gespeeld en genoten van het zwembad. Lekker relaxed. 's Avonds hebben we nog een keer gebarbecued.

En natuurlijk de foto's: