Kauai (1)

Aloha!

Hier het eerste deel van ons verslag van Kauai, het meest westelijke van Hawai'i waar we komen. Het is ook het oudste eiland. Kauai wordt wel het 'Garden Isle' genoemd, omdat het er zo groen is. Er is veel tropisch regenwoud.

Maandag 28 juli 2025

Vandaag was weer een reisdag. Na het ontbijt hebben we onze koffers gepakt en een Uber naar het vliegveld genomen. Toen we onze koffer net hadden ingecheckt, kwamen we erachter dat de zonnebrand in onze handbagage zat. Foutje. Omdat nieuwe zonnebrand kopen duurder zou zijn dan het inchecken van een trolley, hebben we het laatste maar gedaan.

Onze vlucht was kort maar krachtig. Een minuut of 20 na het opstijgen waren we alweer geland. Per minuut was dit een erg dure vlucht. Op het vliegveld van Lihue hebben we onze huurauto opgehaald: een Nissan Altima. Een prima auto, met genoeg ruimte. We waren rond 14:15 uur bij de Bali Hai Villa's in Princeville, een resort van Club Wyndham. Ons appartement was nog niet klaar, dus we zijn eerst boodschappen gaan doen. Bij het zien van de prijzen in de supermarkt schieten de tranen je in de ogen. Voor het goedkoopste brood betaal je zo $5, voor een pakje salami $11. En dan letten wij nog op de prijzen. We zagen een man zonder te verblikken of verblozen twee pakken biologische rijst van $14 per stuk in zijn mandje doen.

Toen we om 16 uur weer bij het hotel waren, kregen we de sleutel. Het resort kreeg nogal wisselende beoordelingen, maar het ziet er erg goed uit. Er zijn twee zwembaden, allebei met watervallen en hot tub. Er zijn allerlei spellen (tafelvoetbal, tafeltennis en nog veel meer) en barbecues en buitenhaarden die je kan gebruiken. En het appartement is ruim, met twee slaapkamers. Erg fijn na die krappe hotelkamers. Het is ook lekker dat we weer een keuken hebben en niet elke dag uit eten hoeven. Het enige minpunt is dat je voor airconditioning $25 per dag bijbetaalt. We hebben het eerst zonder geprobeerd en dat gaat prima. Er hangen overal fans aan het plafond.

Na een duik in het zwembad en de spa hebben we gegeten op ons balkon.

Dinsdag 29 juli 2025

Het dierenleven is in Hawai'i vooral onder water spectaculair. Boven water is het dat niet. Er zijn bijvoorbeeld nauwelijks slangen, hooguit een verdwaalde die als verstekeling in Hawai'i is terechtgekomen. Waar er wel heel van zijn: kippen en hanen. Je ziet ze overal, zelfs op het resort. Door de hanen was iedereen vroeg wakker. We hebben op ons balkon ontbeten.

Hoewel dat niet was voorspeld, regende het een beetje. Vol goede moed zijn we rond 9 uur toch naar Tunnels Beach gereden om te snorkelen. Het was een half uur rijden. Onderweg regende het niet meer een klein beetje, maar kwam het met bakken uit de hemel. Toen we aankwamen en na even te hebben gewacht een parkeerplek hadden, werd de regen gelukkig een stuk minder.

Tunnels Beach staat bekend om het mooie snorkelen. Mooi was het zeker. We hebben weer schildpadden gezien. Dat gaat nooit vervelen. Wat een mooie dieren zijn dat. Af en toe viel er een bui, maar met snorkelen had je daar geen last van. De groep op het strand wel, maar het was gelukkig lekker warm, al lijkt de zee hier kouder dan bij O'ahu. Danny was zijn zwemshirt vergeten. Twee keer ingesmeerd, toch verbrand. De zon is meedogenloos.

In Princeville hebben we wat boodschappen gedaan. Toen we daarmee klaar waren, was het 14 uur. Omdat om die tijd de farmers market in Hanalei begon, zijn we toch nog even teruggereden. We hadden gehoopt dat de groente daar iets goedkoper zou zijn, maar dat was ijdele hoop. We hadden voor $10 een klein trosje Thaise minibananen en twee komkommers.

Terug in het appartement begonnen onze telefoons veel lawaai te maken om ons te waarschuwen voor tsunamigevaar. Er was een zware aardbeving (8,8 op de schaal van Richter) bij Rusland geweest. In het rijtje van zwaarst gemeten aardbevingen was dit de nummer zes ooit. Dit was dus serieus.  Hawai'i lag recht in de vuurlinie en kreeg een 'tsunami warning', wat het hoogst mogelijke dreigingsniveau is. Dat werd voor het laatst in 2011 afgegeven, dus ze doen dat niet zomaar. Natuurlijk hebben we vanaf dat moment het nieuws op de voet gevolgd. Wij zitten in Princeville, dichtbij de oceaan. Toen we boekten, lazen we dat één van de nadelen van Princeville was dat het wat hoger ligt (een meter of 60 boven zeeniveau) en daardoor nauwelijks toegang tot het strand heeft. Dat was nu natuurlijk een voordeel, want het betekende dat we relatief veilig waren. Er was totaal geen paniek om ons heen. Dat was in Hanalei, waar we net vandaan kwamen, wel anders. Hanalei ligt op zeeniveau en moest helemaal geëvacueerd worden. Best beangstigend als je bedenkt wat er allemaal zou kunnen gebeuren. Ook op andere eilanden was er grote paniek. In Waikiki stonden langen files met mensen die richting de bergen gingen. Gelukkig waren we daar net weg. Vliegtuigen die al onderweg waren naar Hawai'i maakten rechtsomkeert, vliegvelden werden gesloten.

De tsunami zou de noordkust van Kauai om 19:10 uur bereiken. Het bleek gelukkig allemaal mee te vallen, ook in Hanalei. De zee trok zich terug, maar de golven waren lager dan gevreesd. Toen we gingen slapen, leek het ergste gevaar al geweken.

Woensdag 30 juli 2025

Vanmorgen zagen we op het nieuws dat de tsunami inderdaad geen grote schade heeft aangericht. Gelukkig maar.

We hebben er een rustige ochtend van gemaakt. Gelukkig hebben we gisteren gesnorkeld, want vandaag was de zee nog wel verboden gebied in verband met sterke stroming.

In de middag hebben we een rondje watervallen gedaan, in de omgeving van Kapaa aan de oostkust. We zijn begonnen bij de 'Opaeka'a Falls. Die konden we alleen vanaf het parkeerterrein, van grote afstand zien. Aan de overkant hadden we een mooi uitzicht op de Wailua River Valley. We wilden daar eigenlijk gaan kajakken, maar het huren van een tweepersoonskajak bleek $130 voor een halve dag te kosten. Toch maar niet kajakken.

Volgende stop waren de Wailua Falls, die je ook alleen vanaf het parkeerterrein kon zien. We waren er daardoor snel klaar. Hemelsbreed lag deze waterval vlakbij de vorige, maar we moesten een flink stuk omrijden om er te komen.

De laatste stop waren de Ho'opi'i Falls. Hier moesten we wat meer moeite voor doen. Het was een stuk lopen door een erg mooi bos. Het pad begon in een woonwijk, waar heel duidelijk wordt gemaakt dat toeristen er niet welkom zijn. De waterval was mooi. Een groep lokale jongeren maakte er bommetjes van grote hoogte. We zijn een stuk doorgelopen naar een tweede waterval. Na flink wat klauteren konden we aan de voet van die waterval komen. Terug bij de auto hadden we een parkeerbon. We stonden voor een waterpunt van de brandweer en blijkbaar mag dat niet. Lekker dan.

Op de terugweg hebben we wat boodschappen gedaan bij Safeway. We hoopten dat die supermarkt iets goedkoper zou zijn dan Foodland, maar helaas. Een beetje flauw is dat je voor kortingen een Amerikaans telefoonnummer moet hebben. We gebruiken ons oude nummer van jaren geleden en dat gaat gelukkig goed.

In het resort hebben we wat hamburgers op de gemeenschappelijke barbecue gelegd. Dat was geen groot succes. Blijkbaar stond hij te heet afgesteld, met een grote vlammenzee als gevolg. We waren er net op tijd bij en hebben ze maar in de pan afgebakken. Het was niet onze dag.

Donderdag 31 juli 2025

Vandaag zijn we na het ontbijt naar Kauapea Beach (ook wel Secret Beach genoemd) gereden. Het staat bekend als één van de mooiste stranden van Kauai. Hier in de buurt heeft Mark Zuckerberg een enorme lap grond, die hij nog steeds aan het uitbreiden is. Hij bouwt er twee enorme huizen met 30 slaapkamers en 30 badkamers. Met een ondergrondse bunker. Wie wil dat nou niet.

Je moet wat moeite doen om op het strand te komen. Het is lastig te vinden en je moet een steil pad af om er te komen. Maar dan heb je ook wat. Het is een enorm uitgestrekt strand. Er waren best nog wel wat andere mensen, maar niet veel. Omdat zwemmen hier gevaarlijk kan zijn vanwege de sterke stroming hadden we de zwembroeken thuisgelaten. Achteraf viel het mee en hadden Jens, Mats en Kai best even in de golven kunnen spelen. Dat hebben ze nu in hun gewone kleren gedaan. We hebben een heel stuk over het strand gelopen. Er was ook een miniwaterval, waar aan de voet allemaal kleine kikkers zaten. Blijkbaar was er ook nog een grotere waterval, maar dat lazen we pas toen we weer terug waren.

Op de terugweg struikelde Mats over de stoeprand bij de supermarkt. Het deed echt pijn. Om hem te troosten hebben we ons eerste schaafijs (shave ice) gegeten, het typische ijs van Hawai'i. Het geschaafde ijs komt uit een machine en wordt dan op smaak gebracht met siroop in smaken die je kan kiezen. Lekker, maar voor $9 ook weer niet heel bijzonder.

Voor de rest hebben we het rustig aan gedaan. Jens, Mats en Kai hebben gezwommen en we hebben een spelletje gespeeld. Normaal zijn we eigenlijk altijd op pad, dus het was even wennen, maar het was heel relaxed.

Vrijdag 1 augustus 2025

Eén van de grootste attracties van Kauai is de Nā Pali Coast aan de noordkant van het eiland. Het is er nogal onherbergzaam. De enige mogelijkheid om het gebied te bezoeken (afgezien van een boottocht langs de kust of een helikoptervlucht) is via het Hāʻena State Park. Dat park is zo populair dat je er alleen in komt met een reservering. Plekken worden 30 dagen vooraf vrijgegeven. De passen met een parkeerplaats zijn het populairst en zijn elke dag binnen een minuut uitverkocht. Het was ons gelukkig gelukt zo'n pas te bemachtigen. We hadden gereserveerd voor vandaag. Ze hebben drie verschillende timeslots die je kan reserveren: de ochtend, de middag en de avond. We hadden gekozen voor de ochtend, wat betekende dat we vanaf 6:30 uur toegang tot het park hadden en om 12:30 uur weer weg moesten zijn.

Er zijn eigenlijk maar twee activiteiten: je kan snorkelen (bij Ke'e Beach) of je kan hiken. Met een dagpas (die wij hebben) kan je langs de kust naar Hanakāpī’ai Valley wandelen. Je hebt dan de keuze om te stoppen bij Hanakāpī’ai Beach (2 mijl) of vanaf daar nog landinwaarts naar de Hanakāpī’ai Waterfall te lopen (nog eens 2 mijl). Over het stuk van het strand naar de waterval wordt nogal paniekerig gedaan. Je leest overal hoe ontzettend moeilijk en zwaar het is. En hoe gevaarlijk het kan zijn als het mis gaat. Je moet er alleen als ervaren hiker aan beginnen.

Wij twijfelden of het een goed idee was met Jens, Mats en Kai helemaal naar de waterval te lopen. Toen we het ze voorlegden, was de beslissing unaniem: ze wilden naar de waterval. En wij dachten dat ze het wel zouden kunnen. We hebben daarom gisteravond extra water en mueslirepen voor onderweg ingeslagen.

Even na 5 uur ging de wekker, want we zouden de zes uur die we in het park hadden heel hard nodig hebben. Niet helemaal ons idee van vakantie, maar soms moet je er iets voor over hebben. Iets voor 6 uur reden we weg en om 6:30 uur waren we in het park. De zon was net op.

Het was 500 meter lopen naar het begin van het pad. Dat kwam er ook nog eens bij. We begonnen bij het pad meteen aan een steile klim. Het was rotsachtig en er waren veel boomwortels, dus je moest bij elke stap opletten waar je je voet neerzette. In de eerste kilometer ging het al mis: Jens ging door zijn enkel. Het hele plan leek in het water te vallen, tot groot verdriet van Jens zelf. Hij wilde per se door, en gelukkig zakte de pijn. Het stuk tot Hanakāpī’ai Beach was al best pittig, met continu stijgen en dalen, en dit was dan nog het makkelijke stuk. Kai is er een paar keer gevallen. Onderweg hadden we wel fantastische uitzichten over de oceaan, met het mooie turquoise water, en liepen we door een bos vol planten die we in Nederland alleen als kamerplanten kennen.

Vlak voor het strand moesten we voor het eerst de snelstromende rivier oversteken. Dat zijn lastige punten. Gelukkig was het droog en de rivier relatief kalm, waardoor je als je wilde kon oversteken door van rots naar rots te springen. Dat is vooral voor Kai met zijn korte benen nog best lastig. Jens en Mats zijn meestal als eerst aan de overkant. Hier ging het allemaal nog goed.

We waren om 8 uur bij het strand, anderhalf uur na vertrek. We zaten precies op schema, uitgaande van anderhalf uur per 'segment'. Vanaf het strand begon het moeilijke deel. Het was vanaf hier vooral veel klimmen en klauteren, ook over natte (en gladde) rotsen. Er kwamen bovendien nog drie lastige rivieroversteken. Maar we hebben het gered. Om 9:15 uur waren we bij de waterval. Tijd om er te zwemmen hadden we helaas niet, maar we hebben er wel even gezeten om een beetje bij te komen. De waterval was erg mooi en heel hoog. De zon scheen inmiddels ook volop, dus het was tijd om ons in te smeren. De tube had helaas gelekt, dus de hele tas zat onder de zonnebrand.

We moesten het hele stuk natuurlijk ook nog terug. Om 9:30 uur zijn we weer gaan lopen. Het oversteken van de rivier was op de heenweg zo goed gegaan dat Jens, Mats en Kai wat overmoedig werden. Waarschijnlijk ging het daardoor mis. Ze werden iets te nonchalant. Kai gleed weg. Mats probeerde hem nog te pakken en kwam half in het water terecht. Het lukte helaas niet om Kai te pakken, waardoor ook Kai met zijn benen in het water terechtkwam. Gelukkig hadden we waterschoenen en voor Kai een droge broek bij ons. We konden snel weer verder. De terugweg was een stuk pittiger dan de heenweg doordat het zoveel warmer was geworden. We waren erg blij dat we vroeg waren gestart.

Uiteindelijk waren we om 12:20 uur aan het eind van het pad en om 12:30 uur weer bij de auto. Volgens het horloge van Karen hadden we in zes uur tijd 15 zware kilometers gelopen. Heel knap natuurlijk weer van Jens, Mats en Kai!

We waren blij dat het erop zat. Op de terugweg hebben we wat boodschappen gedaan en daarna zijn we terug naar ons appartement gegaan. Het werd verder een rustige middag. Dat hadden we wel verdiend.

Hier wat foto's: