Baturraden en het Diëng plateau

Doordat Kai niet helemaal fit was, vertrokken we op maandag (10 juli) een uur later dan gepland. We vonden het niet zo erg hier te vertrekken. We hoorden later van Paul dat een groot deel van Pangandaran diezelfde dag is overstroomd. We waren dus net op tijd weg. We hadden het nog slechter kunnen treffen.

Onze bestemming van de dag was Baturraden. Al snel reden we midden-Java in en lieten we west-Java achter ons. Het was een groot deel van de rit vlak. We reden tussen de rijstvelden door. We reden ook langs een rivier, waar (werkloze) mannen vanaf bootjes kiezels op de bodem van het modderige water opdoken. Het laat zien hoe hoog de nood bij sommigen is om toch wat geld te verdienen.

We waren er aan het begin van de middag. Baturraden ligt op de helling van de (actieve) vulkaan Slamet. We zijn naar de zeven bronnen gereden, hoog op de berg. Vanuit zeven naast elkaar gelegen openingen stroomt warm water de heuvel af. Door het zwavelhoudende water zijn de rotsen oranjegeel. Het was maar een minuut of 20 lopen, maar we moesten een flink hoogteverschil overbruggen. De terugweg, bergop, viel niet mee. We waren ook niet helemaal fit. De wandeling naar de waterval hebben we maar overgeslagen. Baturraden wordt tegenwoordig door de meeste toeristen overgeslagen, maar wij vonden het het mooiste stukje natuur dat we tot nu toe in Indonesië hebben gezien. Zo zie je maar. Het is wel triest voor de mensen die hun geld met het toerisme verdienen. Als de toeristen wegblijven, wordt dat een moeilijk verhaal.

We overnachtten in Purwokerto en werden heel aangenaam verrast door het hotel. We hadden hier geen enkele verwachting bij, maar het was een verademing na het Arnawa Hotel in Pangandaran. We kregen twee mooie kamers met een tussendeur. Er was nergens een mug te bekennen en het zwembad was het mooiste dat we sinds ons vertrek hebben gehad. En uitgerekend hier bleven we maar één nacht. Als we dit hadden geweten, hadden we zeker een nacht in Pangandaran ingeruild voor een extra nacht hier. We hebben om de hoek bij het hotel gegeten (LAV Café). Het was een leuk restaurant en het eten smaakte prima.

De nacht verliep niet al te plezierig. Kai heeft 's nachts wel eens een ongelukje, maar deze keer was het een enorm ongeluk. We besparen jullie de details, maar het eind van het liedje was dat we om 3 uur 's nachts de lakens hebben laten wisselen. We hebben betere nachten gekend.

Op dinsdag (11 juli) hebben we gesplitst ontbeten. Kai voelde zich niet lekker en wilde niet naar het restaurant. We vertrokken pas om 10 uur, veel later dan gepland. Het was een lange rit. Onderweg zagen we baksteenfabrieken, waar alles nog met de hand gebeurt. En we zagen rijst die lag te drogen. Kleine boeren 'stampen' de rijst nog, zonder machines, om de schil te verwijderen. Onze bestemming was het Diëng plateau, een komvormige krater omringd door steile bergwanden. We waren er om 13:30 uur. Diëng staat niet bekend om het goede weer, helemaal niet in de middag. We hadden het slechter kunnen treffen. Het zicht was ver van perfect, maar het viel mee met de mist die er heel vaak hangt en het was droog. De eerste stop was bij een groep Hindoeïstische tempels uit de achtste eeuw. Iedereen moest een doek rond zijn middel doen om naar binnen te mogen. Het was niet echt spectaculair. Vervolgens zijn we naar de borrelende modderpoelen gereden. Iedereen liep met mondkapjes op vanwege de rotte eierenlucht die er hing. In Rotorua hadden we ook al eens kokende modder gezien (en geroken), maar het was toch wel aardig. De derde en laatste stop was bij het uitzicht, helemaal boven. Dat was best mooi, maar het zicht had beter gekund. Dat was jammer. We raken een beetje verwend, merken we.

In Indonesië moet je bij elke boom waar iets te zien is, betalen. We betaalden hier al om überhaupt met de auto naar het Diëng plateau te rijden. Vervolgens betaalden we voor de tempels en de modder. Vroeger zat bij dat ticket ook nog een uitzichtpunt bij een mooi meer, maar daar betaal je nu apart voor. Ook voor het uitzicht betaalden we apart. En als klap op de vuurpijl moest je voor het platform met het mooiste uitzicht - nadat we ons kaartje hadden gekocht - ook weer apart betalen. Voor dat laatste hebben we vriendelijk bedankt. Het zijn over het algemeen voor ons vrij lage prijzen, maar zo alles bij elkaar tikt het wel aan. En het is gewoon irritant. We betalen ook nog eens een stuk meer dan de locals. Voor het uitzicht betaalden de locals IDR 15.000, maar toen ze ons zagen kwamen er kaartjes van IDR 50.000 uit een lade te voorschijn.

We overnachtten in het Kresna Hotel in Wonosobo. Je zag aan alles dat het ooit een mooi hotel moet zijn geweest, maar het is enorm verwaarloosd: afbrokkelend pleisterwerk, grote vlekken in het tapijt en kamers waar jaren niets aan gedaan is. Geen airconditioning en Jens, Mats en Kai zagen voor het eerst in hun leven een ouderwetse beeldbuis tv. Die nacht waren er 10 van de 115 kamers bezet. Doodzonde. Het was verreweg het minste hotel dat we tot nu toe hebben gehad. Gelukkig was de prijs er ook naar. We hebben 's avonds gegeten bij de lokale Chinees (Restoran Asia), die een goede reputatie heeft. Het eten was prima.

Hier de foto's: