Paraparaumu en Tongariro National Park

Woensdag (24 mei) namen we afscheid van het Zuidereiland. We hadden ons voorgenomen voor de verandering een keer op tijd te vertrekken. Dat is natuurlijk niet gelukt. Het werd weer een race tegen de klok. De ferry naar Wellington vertrok om 11 uur, maar we moesten voor 10 uur inchecken. Het was een klein half uur rijden. Om 9:55 uur waren we er. We konden aansluiten in de rij met auto's die er al stond. En moesten vervolgens drie kwartier wachten totdat we de boot op mochten rijden.

De overtocht was mooi, vooral het eerste stuk door Marlborough Sound. De zon scheen daar nog, maar hoe verder we kwamen, hoe dikker de bewolking werd. Er werd die middag veel wind voorspeld. We waren een beetje bang voor hoge golven. Vanuit de Marlborough Sound moesten we de Cook Strait oversteken. Daar kan het flink spoken. En Mats kan daar niet goed tegen. Gelukkig viel het allemaal mee. Jens, Mats en Kai hebben in de bioscoop de Super Mario Bros Movie nog een keer gekeken. Daar hadden we geen kind aan.

Na 3,5 uur kwamen we mooi op tijd aan in Wellington, de hoofdstad van Nieuw-Zeeland. Het is gek om na de rust van het Zuidereiland ineens weer in de drukte te zijn. We zijn Wellington niet in geweest, maar meteen richting onze Airbnb in Paraparaumu, wat noordelijker aan de Kapiti Coast, gaan rijden. Dat was maar drie kwartier rijden, maar door een supermarktbezoek was het toch alweer 16:30 uur toen we aankwamen. Jens, Mats en Kai hebben zich uitgeleefd op de trampoline en met het speelgoed in de achtertuin. Vooral Kai was helemaal in zijn element met de fietsjes die er stonden.

We zaten vlakbij het strand en het was helder weer, dus we dachten dat het leuk zou zijn de zonsondergang op het strand te kijken. Helaas was de zon toen we daar aankwamen al achter de heuvels van het voor de kust liggende Kapiti Island gezakt. We waren dus eigenlijk net te laat. Maar de lucht was nog steeds erg mooi.

Donderdag (25 mei) hebben we het in de ochtend rustig aan gedaan. We hebben uitgecheckt en zijn vervolgens nog even richting het strand van Paraparaumu gereden, waar Jens, Mats en Kai zich hebben uitgeleefd in de speeltuin. Wij hebben in de zon gezeten. Dat was goed uit te houden; het was erg lekker weer. Vervolgens zijn we naar Waikanae Beach gereden, een paar kilometer noordelijker. Daar zijn we het strand op gelopen en vervolgens naar een bakker (Olde Beach Bakery) gereden, waar ze de lekkerste broodjes (en flat whites) hadden. Jens en Mats presteerden het toch weer een met room gevulde donut uit te kiezen die ze niet lekker bleken te vinden. We hebben in de tuin van de bakker lekker even in de zon gezeten.

Na het broodje zijn we naar het noorden gaan rijden. We moesten weer flink wat kilometers afleggen. We zouden daar ongeveer 3,5 uur over doen, maar namen een verkeerde afslag waardoor er 20 minuten bij kwamen. Het leidde tot veel gemopper op de achterbank. De weg langs de kust was niet zo bijzonder, maar vanaf Whanganui reden we de bergen in en was er meer te zien. Toch kan het niet tippen aan de natuur op het Zuidereiland. Het is nog steeds mooi, maar wat minder spectaculair en veel drukker dan in het zuiden.

Om 17 uur kwamen we aan in het plaatsje National Park. Ons huisje werd verhuurd door Raymond, een Nederlander. Hij had de kachel al voor ons aangestoken. Het was een leuk en heel sfeervol huis, met een poolbiljart, dartbord en zo'n beetje alle  streamingdiensten die er zijn. Jens, Mats en Kai konden hun geluk niet op.

Op vrijdag (26 mei) stond er weer wat bijzonders op het programma. We waren hier voor Tongariro National Park. En in Tongariro National Park heb je de Tongariro Alpine Crossing, volgens kenners de mooiste day walk in Nieuw-Zeeland en vast onderdeel van de wereldwijde top 10. Het is niet zo maar een wandeling. Hij is 19,4 kilometer lang en leidt je hoog door de bergen. De lijst met waarschuwingen voor lopers is lang. Zonder goede voorbereiding kan je er beter niet aan beginnen. Dat geldt helemaal in het winterseizoen, dat hier al is begonnen. Er ligt dan in de bergen vaak sneeuw en het weer is onvoorspelbaar. Maar we boften met het weer. Raymond had ons een paar dagen voor aankomst al gemaild dat de vrijdag een 'stunning day' beloofde te worden.

Met Kai erbij 19,4 kilometer hoog door de bergen lopen is niet te doen. De hele crossing doen was dus geen optie. Dat deed wel een beetje pijn natuurlijk, maar we hadden iets bedacht om er toch wat van mee te krijgen. Karen zou 's ochtends vroeg met Jens op pad gaan en tot de Red Crater lopen, het hoogste punt van de wandeling en een kilometer of acht vanaf het startpunt. In die acht kilometer klim je van 1120 meter naar 1886 meter. Een hoogteverschil van 766 meter is niet niks. Danny zou twee uur later met Mats en Kai starten. Karen en Jens zouden op de terugweg Danny, Mats en Kai tegenkomen, en Kai mee terug naar de auto nemen. Danny en Mats zouden vervolgens ook naar de Red Crater lopen en weer terug.

De eerste vijf kilometer van de route leidt naar Soda Springs en is relatief vlak. Je loopt dan langs Mount Ruapehu, de vulkaan die bekend is als Mount Doom in Lord of the Rings. Daarna begint de echte klim, via de Devil's Staircase. Die heet niet voor niets zo. Het is een klim waar geen eind aan lijkt te komen. Boven op ben je bij de South Crater en is het weer even vlak. Daar begint het fris te worden. Na het vlakke stuk begint de slotklim naar de Red Crater. Dit is het steilste gedeelte, wat over kale, gladde rotsen leidt met een hoop losse stenen. 

We hadden 's ochtends vroeg al meteen een valse start. We namen (alweer) een afslag te vroeg en kwamen helemaal verkeerd uit. Karen en Jens startten daardoor een uur later dan gepland.

Bij Jens en Karen ging alles voorspoedig. De lucht was strakblauw. Zij zijn rustig naar boven gelopen en hebben, zoals gepland, Red Crater bereikt. Het laatste stuk was het echter wel heel guur: het was koud en er waaide een ijzige, harde wind. Om je een idee te geven: petjes moesten snel de rugtas in omdat die anders af zouden waaien. Het uitzicht boven was echter fantastisch en maakte het zeker de moeite waard.

Danny, Mats en Kai kwamen Karen en Jens even voorbij Soda Springs tegen. Toen moesten Danny en Mats aan de bak. Tot South Crater was er letterlijk geen wolkje aan de lucht, maar eenmaal daar zagen ze wat bewolking aankomen. En het advies is duidelijk: keer om zodra je wolken binnen ziet trekken. Danny en Mats hebben het vlakke stuk bij South Crater nog gelopen en het eerste deel van de klim naar Red Crater gedaan. Mats zag het niet zitten verder te gaan. Hij had het heel koud en helemaal gerust op de wolken waren Danny en Mats ook niet, Ze zijn daarom omgekeerd. Later bleek dat ze nog maar een kwartier van de Red Crater waren. Danny dacht dat het nog een stuk verder was. We weten zeker dat Mats ook het laatste stukje makkelijk had gekund. Helaas pindakaas. De bewolking was overigens loos alarm. Op de terugweg was het zicht weer prima.

Om 15:15 uur, vijf uur na vertrek, waren Danny en Mats ook weer bij de auto. Mats heeft het ondanks het niet bereiken van de Red Crater natuurlijk nog steeds heel knap gedaan: hij heeft een kleine 15 kilometer gelopen, waarvan een flink stuk steil bergop. En laten we Kai niet vergeten, die ook minstens 11 kilometer heeft gelopen. Maar Karen en Jens spannen met 16 kilometer de kroon.

Er waren plannen om die avond ergens iets te gaan eten, maar niemand had nog zin om weg te gaan. We hadden allemaal geen benen meer over en hebben dus in het huis iets gegeten. Jens, Mats en Kai hebben een film gekeken.

En natuurlijk de foto's: